Blog

Eindelijk ademen

Eindelijk hebben we het gevoel dat we opgelucht adem kunnen halen. De afgelopen weken hebben we een hoop afspraken gehad bij verschillende hulpverleners en na de laatste afspraak van gisteren hebben we allebei het gevoel dat er een enorme last van onze schouders is gevallen.

 

Ik zal bij het begin beginnen:

Toen Benjamin in mijn buik groeide, had ik al het idee dat een bevalling niet zomaar zou gaan bij ons. Ik heb eigenlijk een soort voorgevoel gehad dat ik er hulp bij nodig had. De tijd ging voorbij en meneer liet zich niet zien. Week 40 ben je normaal uitgerekend en toen die week aanbrak, vertelde onze vroedvrouw dat het nog 2 weken kon duren, maar dat dat ook wel de max was, daarna moest er actie ondernomen worden. Bij week 41 moesten we een extra echo laten maken (lees: mochten we weer naar de baby kijken) om te kijken of hij nog voldoende water, voeding en ruimte had. Week 42 kregen we een datum om ‘s morgens naar het ziekenhuis te bellen of ze voldoende plek hadden voor een inleiding. Dat laatste werd het, op maandagochtend belden we of ze plek hadden en er werd ons verteld dat we om 14.00 uur konden komen om de bevalling te starten.

 

Na een heleboel uren, medicijnen, pijn en problemen was het dan eindelijk zover dat de verloskundige zei dat er volledige ontsluiting was en ik kon proberen te persen. Ik was ziek, had koorts, mijn rug was bont en blauw van de mislukte prikken, mijn benen waren zwaar van de verdoving en ik was uitgeput. Ik had totaal geen energie meer om te proberen die hele baby eruit te persen. Een dokter zei dat de baby stress had en als hij er niet gauw uit zou komen moest er een keizersnede plaatsvinden. Ik zei dat ik dat een beetje laat vond. Ik had het al eerder geroepen namelijk: ¨kan je de baby er niet operatief uithalen want dit gaat niet lukken¨. Maar daar luisterden ze niet naar. Nee, nu is het te laat zei ik, ik doe het nu wel zelf. We zijn er bijna. De dokter zei dat ik mocht proberen te persen dus ik deed dat. Er gebeurde niks, hij wilde er echt niet uit, maar volgens de testen had hij ook geen reserves meer. Nu naar de operatiekamer of je verliest je baby werd er gezegd. Nou ja, wat een keus heb je dan he?

 

Onderweg naar de operatiekamer gingen alle toeters en bellen dat ze de gangen vrij moesten houden, Niklas werd snel geroepen dat hij mee moest lopen en werd in de wachtkamer naast de operatiekamer neergezet en racen met dat bed. Ik huilde en riep dat ik niet wilde, maar niemand luisterde naar me. Ik was in paniek, want ik wist niet wat ik moest doen. Ik kan niks doen, ik kan niet opstaan, niet lopen, ik ben zo moe, help…

 

Ik werd op de operatietafel gelegd en ze vertelden dat ze me onder narcose gingen brengen, waarop ik weer antwoordde dat ik dat niet wilde, maar het wel begreep. Red mijn baby maar, dacht ik. Als het met mij dan ook maar weer goed komt. Van tevoren had ik aangegeven dat als we allebei in levensgevaar zouden komen, ze mij moesten redden. Misschien heel nuchter gedacht en ik weet zeker dat de helft het oneens is met me, maar ik kan misschien een andere baby maken, of adopteren. Mijn man zal zonder me moeten leven, wat hij niet wil. Mijn kind zal opgroeien zonder moeder, dat vooruitzicht wilde ik niet voor ze. Dan maar de zware klus om afscheid van mijn baby te nemen.

 

Er werd gezegd: ¨adem rustig door dit masker, dat is zuurstof¨ Ja lekker makkelijk gezegd meneer dokter, mijn neus zit vol snot van het huilen en ik ben in paniek, adem jij lekker zelf rustig! Een vrouw zei dat ze de narcose ging aansluiten op mijn kraantje op mijn hand. Ik vroeg me af wie van de 2 dit avontuur zou gaan overleven en voordat ik kon beginnen met tellen ben ik blijkbaar in slaap gevallen.

 

Ik word wakker en kijk naar mijn buik, de baby is eruit. Oh, dan hebben ze het voor elkaar, de baby is eruit nu. Maar waar is hij? Of zij? Daar was ik niet 100% zeker van. Niemand te bekennen, pijn in mijn keel, ik kan me niet bewegen, hartslagmonitor en bloeddruk aan me gekoppeld, ik ben dus niet dood. Zou mijn baby het gered hebben? Waar is hij dan? Bij pappa? Weet hij hoe het gaat met me? Wat een vragen.

 

Nu:

Een paar dagen geleden zijn we bij een psycholoog geweest om dit te bespreken. Zij heeft ervaring met vrouwen die een zelfde soort slaap-snede hebben ondergaan en ze hebben allemaal dezelfde problemen. Ze heeft ons uitgelegd dat wanneer je in paniek wordt ondergebracht met de vraag of je ooit nog wakker wordt, dat heel moeilijk is voor je hersenen om te verwerken. Het gaat namelijk op hetzelfde moment om je baby. Je weet dat er wat aan de hand is waardoor de onmiddelijke operatie nodig is, dus er is een kans dat de baby het niet redt.

 

Je wordt wakker op een gang, alleen, zonder baby, zonder partner. Je hersenen maken de conclusie dat hij het niet gered heeft. Je raakt in shock en in mijn geval betekent dat dat je jezelf afsluit. Niet omdat je dat wil, maar dat is de basis-survival-mode van de hersenen.

 

Na uren werd ik naar mijn kamer gebracht en daar was pappa met baby, perfect gezond lag hij bij zijn pappa op zijn borst te wachten op mij. Daar zegt iemand dus ineens: ¨hier is je baby.¨ Maar je hersenen zijn nog bezig met het overleven van de shock dat je baby er niet meer is, dus dat botst met elkaar.

 

Nou, hier is hij dan, leg maar aan je borst en voeden. Hoe dan? Mijn borsten wilden dat helemaal niet, want mijn hersenen zeiden dat het niet hoefde. Ik was uitgeput, ziek en zwaar onder invloed van medicijnen waaronder morfine, waardoor je een beetje vreemd kan reageren. Aan mijn partner hadden ze niet veel verteld. Niet dat de operatie prima was gegaan en ik nog wakker moest worden of dat ik er zo aan toe was en die schrok zich rot toen hij mijn gedrag niet herkende. Ik schijn raar gereageerd te hebben en zo zou ik normaal, in gezonde toestand niet doen.

 

Tot zeker 6 maanden na zijn geboorte heb ik me gevoeld als de oppas. Zijn ouders konden ieder moment terugkomen om hem op te halen. Ik heb een beetje naar mijn eigen leven gekeken alsof het die van iemand anders was, op tv. Na een maand of 8 heb ik bij Benjamin’s consultatiearts aangegeven dat het niet lekker ging en ik tips nodig had. Ik snapte niet hoe andere moeders reageerden. Zo verliefd op hun baby, ik zag dat die babies overgaven en de boel onderscheten, zij vonden dat totaal niet erg en ik vond het maar ranzig. Blij dat mijn kind dat niet deed en ik liet hem al helemaal niet zonder luier zijn gang gaan, stel je voor zeg, gatver. Ik had niet die superblije gevoelens, ik vond een hoop lastig om te leren en mee om te gaan. Mijn baby werd altijd veel sneller rustiger bij zijn pappa en ik zal het vast verkeerd doen. Wat ben ik eigenlijk voor slechte moeder? Ik werd doorverwezen naar een psychotherapeut en daar pakten we mijn leefomgeving aan. Maar de psycholoog zei van de week dat echt de bevalling de schuldige is voor die verkeerde of missende gevoelens.

 

ALLE moeders die eenzelfde traumatische bevalling hebben gehad, hebben precies dezelfde klachten als ik zei de psycholoog. Ongeacht hun afkomst, cultuur of leefomgeving. Ik ben geen slechte moeder, ik doe het niet verkeerd. We hebben een onderbroken start gehad met paniek, shock en dramatiek wat niet zo hoort te gaan. Een vrouw hoort normaal geproken als eerste haar baby te zien, of iemand zou een foto kunnen maken zodat je altijd een geheugensteuntje hebt gaf ze als tip. Gescheiden worden van elkaar in het begin is zo slecht voor je emoties, de laatste 2 jaar hebben ze dit ook niet meer zo gedaan in het ziekenhuis, juist om deze reden. Ze hebben hun excuses aangeboden en we krijgen nu andere behandeling in het ziekenhuis.

 

Ik heb een aanmerking in mijn dossier, wat betekent dat ze gaan proberen tijdens deze bevalling te compenseren voor de eerste, zodat we nu wel dat blije gevoel krijgen. We mochten afspraken maken, aangeven wat we wel en niet willen en wat ons plan nu is. Ze passen zich aan aan onze wensen en zullen er alles aan doen om deze keer onvergetelijk te maken op de goede, juiste manier. Plan A is een natuurlijke opstarting van de bevalling, de baby komt van zichzelf, de bevalling start thuis zeg maar en je gaat met je spullen naar het ziekenhuis. Plan B is een geplande keizersnede waarbij ik wakker blijf, in plaats van een inleiding. Dat wil ik namelijk niet nog een keer, alle medicijnen en ellende met hogere risico’s dat het weer verkeerd gaat. Deze datum ligt al vast, zodat ik niet weer overtijd hoef te gaan, dat was namelijk de reden dat de inleiding gedaan werd de eerste keer. Ook heb ik 2 bevallingen gehad voor 1 baby en ik hoop dat ik me deze keer iets beter voel als we het zo inplannen. 1 bevalling voor deze baby is zat vind ik.

 

Wat ook bij het plan hoort is dat wanneer er een dramatische toestand dreigt te komen, er direct wordt ingegrepen met een keizersnede waarbij ik wakker blijf. Ze kunnen de bevalling dan remmen, zodat er een rugverdoving geplaatst kan worden en dan wordt de baby alsnog operatief gehaald, maar dan wel bij bewustzijn.

 

Deze plannen voor de veiligheid geven ons enorm veel rust, weten wat er wel en niet gaat gebeuren. We weten nu, ook al is het een beetje laat, waar we terecht kunnen voor hulp. Mocht er iets niet naar onze zin gaan, zoals een enge dokter wat ik bij de vorige bevalling had, dan mogen we dat aangeven. Wil niet garanderen dat er een andere rondloopt op dat moment, maar die arts kan er dan misschien iets mee als we zeggen dat we ons niet op ons gemak voelen.

 

In ieder geval hebben we de garantie gehad dat ik echt deze keer wakker zal blijven en mijn baby meteen mag zien. Dat is het enige wat ik absoluut wil.

 

Mocht ik op het randje van de dood liggen vanwege hevig bloeden of noem maar wat geks, dan moeten ze wel tijdelijk het lampje uitdoen om me dan te repareren, maar dan krijgen we meteen de hulp achteraf die we eerder niet gekregen hebben zeiden ze. Ze laten me niet doodgaan omdat ik wakker wil zijn, maar zo dom ben ik zelf ook niet om dat dan te negeren.

 

We hebben nooit iemand over deze problemen verteld vanwege schaamte, maar nu het ons is uitgelegd schaam ik me niet meer. Ik vraag eigenlijk alleen of mensen niet willen oordelen. Hou er rekening mee dat jouw mening misschien kwetsend kan zijn. Als je iets niet snapt, vraag het en ik leg het uit, maar roep niet zomaar dingen als: lekker makkelijk, dat vind ik geen bevalling, maar ik deed het zonder pijnbestrijding dus ik ben beter, dat soort uitspraken. Is niet nodig en het brengt niks goeds. Ieder mens is anders en laat elkaar asjeblieft in hun waarde. De een gaat makkelijker met pijn om, de ander is bijvoorbeeld helemaal niet bang. Ik ben een sterk persoon, ik kan alles (nou ja alles niet natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel) en ik heb hiermee enorm veel moeite gehad.

 

Toen mijn zoontje voor het eerst viel en bloedde, toen pas openden al mijn moedergevoelens zich en merkte ik dat ik alles zal doen om hem te beschermen. Hij had pijn en ik ging dat voor hem oplossen. We waren toevallig onderweg naar de dokter dus ik heb hem meteen na laten kijken. Dat was mijn wakkerschud moment en sindsdien groeiden de positieve gevoelens over de twijfels heen. Nog steeds heb ik een nuchtere kijk op situaties, ik zal echt niet een dokter bellen voor een verstopte neus en een hoestje, moet wel wat ernstiger zijn wil ik schrikken. Maar ik ken nu ook eindelijk die gevoelens waar die andere ¨blije moeders¨ het over hadden.

Een standaard dag bij ons thuis

Opstaan

’s Morgens rond 6 uur gaat mijn wekker. Meestal slaapt Benjamin naast ons of tussen ons in en Niklas is normaal gesproken al naar zijn werk. Ik wacht even om te zien of Benjamin wakker wordt en als hij verder slaapt ga ik stilletjes naar de badkamer om te douchen. Als hij wel wakker wordt neem ik hem mee naar de badkamer.

shower

Ontbijt

Als het wassen en aankleden klaar is gaan we lekker samen ontbijten. Ik geef Benjamin wat te eten en ik maak voor mezelf koffie. Wanneer hij aangeeft klaar te zijn met eten maak ik eten voor mezelf. Dat moet in die volgorde, anders is hij alleen maar geïnteresseerd in wat ik doe en vergeet dan zelf te eten. Soms probeer ik het wel, we kunnen allebei een schaaltje cornflakes met melk nemen, dan gaat het aardig. Maar als ik een boterham eet wil hij bijvoorbeeld zijn yoghurt niet meer.

 

Het ligt eraan hoe laat het na het eten is. Als het al rond 7.30 uur is gaan we onze jas en schoenen aandoen en anders mag Benjamin nog even spelen tot het tijd is om te gaan.

 

Opvang

Benjamin gaat elke ochtend om 8 uur naar zijn dagoppas. Ik breng hem tijdens winterweer met de auto en rij dan meteen door naar mijn werk. Bij goed weer ga ik hem lopend met de kinderwagen brengen en neem dan de trein naar mijn werk. Tenzij Niklas de auto nodig heeft, in dat geval nemen we ook de kinderwagen met rotweer.

stroller

Ik werk tot ongeveer 15.00 uur en vertrek dan weer richting oppas om Benjamin op te halen. Hij is normaal tot ongeveer 16.00 uur bij de oppas (en zijn vriendjes) en hij vind het nooit echt leuk om naar huis te gaan. Hij is dan voor zijn gevoel eigenlijk nog niet klaar met spelen, maar we moeten naar huis om te eten.

 

Avondeten

Thuis aangekomen is het bijna 16.30 uur en heeft Benjamin honger. En hij wil meteen nu eten. Niet eerst koken, dat doen we maar in onze eigen tijd, je tovert maar heel snel eten voor me op tafel. Dus we hebben onszelf aangeleerd om porties eten voor Benjamin te maken en in de koelkast te bewaren zodat we snel eten kunnen opwarmen voor hem.

 

De een voert Benjamin en de ander start met koken voor onszelf. Wanneer wij dan gaan eten, snoept Benjamin een paar happen mee en zo leert hij om alles te eten wat wij eten. We hebben nu nog wel grenzen, vette troep liefst niet en te pittig helemaal niet. Patatjes komen vaak uit de oven en als we pizza hebben krijgt hij het korstje. Zielig, dat droge korstje, maar hij is gewoon nog te klein voor een bal vette kaas en salami. Hij heeft zijn hele leven nog om alles te eten wat los en vast zit, laat ons het in ieder geval proberen enigzins te beperken J

bord met bestek

Na het eten ruimt de een de boel op en meestal is dat manlief, Benjamin gaat of spelen of in bad, ligt eraan waar hij zin in heeft, totdat het bedtijd wordt. Tussen 18:30 en 19:00 doen we een schone (nacht)luier om en pyama aan. Hij vindt tanden poetsen leuk dus meestal geeft hij zelf aan dat hij wil poetsen, door met zijn vinger heen en weer te bewegen en dan een indianengeluidje te maken. Wanneer hij het niet aangeeft zeggen wij het, tijd om tandjes te poetsen en dan rent hij zelf al naar de badkamer. Sommige ouders vragen zich af hoe we dit in godsnaam voor elkaar hebben gekregen en we prijzen ons dan ook gelukkig dat het tandenpoetsen geen oorlog is. Benjamin heeft al na een paar weken na zijn geboorte de eerste tandjes gekregen, dus wij moesten al heel vroeg beginnen met poetsen. Hij weet dus niet beter of dit hoort er gewoon bij. Ik kan iedereen aanraden om jezelf te dwingen het tandenpoetsen in de dagelijks routine te invoeren, want je hebt er echt veel plezier van.

 

Bedtijd

Dan zeg ik dat het bedtijd is en dat we weltrusten tegen pappa gaan zeggen. Hij gaat dan een kroel en een kus brengen (of halen, hoe je het bekijkt) en komt dan met me mee naar onze slaapkamer. Hij trekt zelf de deur dicht aan mijn ochtendjas en sindskort heeft hij een opstapje in de slaapkamer gezet zodat hij zelf het grote bed kan inklimmen. We gaan samen liggen, ik zeg weltrusten en geef hem een kussen in zijn handen. Hij heeft geen knuffels waar hij mee kroelt, maar kussens, dat is zijn ding. Misschien dat de knuffels later komen?

sleeping baby

Wanneer hij in slaap gevallen is naast me, draag ik hem meestal naar zijn eigen kamer en leg hem dan in zijn eigen bedje met zijn dekentje. Pappa en mamma hebben dan rond 19:45 even tijd voor zichzelf. We gaan vroeg naar bed, want als we laat gaan (wat we toch niet redden) missen we alleen maar slaap, dus dat is niet slim. Midden in de nacht wordt Benjamin wakker van iets, hij zit vast met zijn voet, heeft het warm, enge droom, paniekaanval, of iets nieuws wat ik nog niet meegemaakt heb. Hij komt dan zelf zijn kamer uit, loopt naar onze kamer en komt dan (meestal half slapend in paniek) aan ons bed staan zodat we hem op kunnen tillen en bij ons kunnen leggen. We geven hem een aai over de bol, checken of hij zijn speentje heeft en hij valt altijd gelijk weer in slaap. De rest van de nacht ligt hij bij ons.

Meer verschillen  en overeenkomsten tussen Zweden en Nederland(ers):

 

depositphotos_1043525-Highway

In Zweden is het normaal om op de middelste of linkerbaan te rijden, want de rechterbaan is voor in- en uitvoegend verkeer. Tegenwoordig wordt er meer en meer gepromoot om rechts te rijden, zoals in Nederland aangeleerd wordt, maar lang niet iedereen doet dat ook en als je hier als  Nederlander op bezoek bent of zoals ik hier woont en dit niet eerder gehoord hebt, kan je nog wel eens voor onaangename verassingen komen te staan. Ook mogen ze hier t/m 70 km/uur rechts inhalen, wat bij mij persoonlijk voor wat middelvingers in de lucht heeft gezorgd, totdat mijn man vertelde dat dat mag. Levensgevaarlijk soms hoor, autorijden hier. Oja, je rijbewijs heeft in Zweden een barcode, dan kunnen ze je ID bewijs lekker makkelijk scannen als je je pakjes op gaat halen :)

 

 

assortiment-full-danoontje danonino_hedelma1_172121365

Een Danoontje: heerlijk toetje, vruchtensmaakje, meestal eten kinderen het vooral. Hier eten ze dat niet als toetje, maar bij het ontbijt. Begrijp me niet verkeerd, ik neem die traditie heel graag aan, maar dan ook mijn Nederlandse als toetje, dan heb ik er twee! Jammie!

 

 

Een grote overeenkomst waar ik enorm om moest lachen toen ik het voor het eerst hoorde:

850219-500x500 650x240_artsoppa_banner

Erwtensoep!

Ken je dat van vroeger? Eerst een kop erwtensoep en daarna kreeg je pannenkoeken; ¨Typisch Hollands.¨ Pas hoorde ik iemand: ¨We hebben hier een gewoonte dat we eerst echte Zweedse erwtensoep eten en dan daarna pannenkoeken.¨

Dus; is het nou Hollandse of Zweedse erwtensoep?

Who knows…

:)

 

 

20150901

In Zweden schrijven ze de datum anders dan in Nederland, ze beginnen met het jaar, dan de maand en als laatste de dag, terwijl dat in Nederland andersom gedaan wordt. Het is even wennen als je bijvoorbeeld je geboortedatum ergens op moet schrijven, bij mij is dat nu 19860619 in plaats van 19-06-1986 en het duurt even voordat je hersenen het willen accepteren.

 

 

Belasting

De belasting, oeioei. In Zweden is de standaard BTW op producten 12% en 25%. Recentelijk is de BTW hoog in Nederland verhoogd van 19% naar 21% en heel Nederland stond op zijn kop. Maar het kan blijkbaar nog erger! Wat me ook opgevallen is: je betaalt hier hoogtarief op ijsklontjes, dus dat wordt blijkbaar als luxe gezien. De mens heeft geen ijs nodig om te overleven, denk ik?

 

 

Vervangers

Als iemand op vakantie gaat, ziek is, te laat is, is er in Zweden vaak geen vervanging. Als je zaken met iemand wil regelen en diegene gaat 3 weken op vakantie, dan kom je daarna maar terug. Feestdagen zijn zo goed als heilig en hele bedrijven sluiten de deuren en telefoons, ‘we zijn er lekker niet met pasen, wat kan ons het nou schelen dat je ziek bent en een dokter nodig hebt?’ Als je been eraf flikkert kan je naar het ziekenhuis. (om daar dan 5 uur te wachten tot je bijna op sterven ligt)

Een jaar met ons nieuwe gezin

Benjamin is nu bijna een jaar bij ons! We zijn nu aardig aan elkaar gewend en het wordt steeds leuker. Hij kan al veel meer dan een paar maanden geleden, zoals kleine stukjes lopen, de bal naar je gooien, voetballen als hij steun heeft. Het is een klein jongetje, geen baby meer en ik vind het heerlijk. Het is wel een beetje beangstigend om te zien hoe groot hij wordt en hij is al wat groter dan de rest van zijn leeftijdgenootjes dus het valt nog meer op.

Cartoon illustration showing a baby sleeping with its head on a pillow

Het slapen gaat redelijk goed, ook al lag hij tot deze week nog bij ons op de kamer. Tot deze week heeft hij ´s nachts nog een nieuwe luier en fles nodig, maar de laatste dagen wilde hij zijn fles niet meer en er is me aangeraden om dat dan ook niet meer aan te bieden en zo te proberen om hem van de nachtvoedingen af te krijgen. Hij eet nu genoeg overdag en zijn lichaam zou gewend moeten zijn aan de stoffen overdag te krijgen en dan ´s nachts slapen en groeien. Deze week hebben we de deurklinken geolied en we proberen weer of we hem in zijn eigen kamer kunnen laten slapen.

 

Ik denk dat ik inmiddels aardig op weg ben om een lastige bevalling en zware start te verwerken. Ik zit niet meer iedere keer spontaan te huilen, het blijft aardig beperkt. (totdat er iets gebeurt) Ik blijf het moeilijk vinden dat de meeste mensen niet weten wat er aan de hand was en toch oordelen. Iemand die heel dicht bij me staat heeft weleens gezegd dat een keizersnede een makkie is. Maar diegene heeft het zelf nooit meegemaakt. Bijna je kind verliezen nadat je al 2 dagen aan het proberen bent hem eruit te krijgen is echt geen makkie. Ze beslissen niet zomaar dat je ineens naar de operatiekamer moet. Dan daarna met je slaaptekort, pijn, medicatie etc meteen je baby verzorgen, proberen de borstvoeding op gang te krijgen terwijl je geen idee hebt wat er gebeurt, wat er gaat gebeuren, is echt niet makkelijk. Het heeft bijna een jaar geduurd om hier mee om te gaan. Ik kan zien dat het goed gaat met mijn aapje, met mij gaat het steeds beter en iedereen is gezond, blij en compleet.

 

En vorige week stond er een vrouw over mijn buik te aaien en vroeg of er een tweede aankwam. Stom wijf… Daar praat ik dus ook nooit meer tegen. Heb ik zo mijn best gedaan om mijn doelen te bereiken, boort zij het ff lekker de grond in. Ik heb een stuk extra vel dat uitgerekt is en nog niet terug is geschronken, daar kan ik niks aan doen. Ik let op hoeveel ik eet en ook vrij gezond, ik sport. Meer kan ik er niet aan doen zonder eventuele operaties, want het is geen vet. Qua gewicht ben ik terug op het punt van voor de zwangerschap en daar ben ik heel trots op. Nog voor mijn deadline heb ik het gehaald en door haar opmerking is een stuk van mijn zelfvertrouwen weer weg.

 

nummer1

Dit jaar is bijzonder geweest. Veel ups en downs, grote veranderingen en het lijkt wel een compleet nieuw leven. We zijn nu een gezin en ik heb tijdens het laatste jaar geleerd (van anderen) dat het oké is om dat op nummer 1 te zetten. Wat iemand anders wil is nooit belangrijker dan mijn gezin en dat is oké. Ik zal altijd alles doen om te zorgen dat ze gelukkig zijn en alles krijgen wat ze nodig hebben. Ik zal ze nooit in de steek laten of een ander voor laten gaan. Ik ben volwassen geworden en mijn prioriteiten zijn veranderd. Waar ik voorheen graag een carriere wilde, heen en weer reizen naar vrienden en familie, komt dat nu op een lager pitje. Het is oké om elkaar minder te zien, je hebt toch wel contact tegenwoordig. Een carriere is ook lastiger in een ander land omdat opleidingen niet zo veel betekenen als in Nederland, dus ik neem genoegen met een simpelere baan, waar ik niet voor gestudeerd heb.

 

Hoewel het soms lastig is om het verleden te laten voor wat het is, probeer ik me vooral te richten op de toekomst. Er zullen zoveel leuke tijden komen met ons gezin, dat niemand me meer af kan pakken. Tuurlijk zullen sommige dingen niet even makkelijk gaan en krijg je af en toe een zware tijd te verduren, maar ik geloof dat we elkaar gelukkig zullen maken en houden!

3hearts-3web

Stoppen met facebook, zou jij het kunnen?

icon320x320

Ik zou graag stoppen met facebook, omdat ik merk dat het me veel te veel bezighoudt. Constant zit ik met mijn telefoon te kijken of er iets nieuws gebeurd is. Ik merk ook dat wanneer ik een hele dag niet heb gekeken, dat er zoveel is om te lezen, dat ik me afvraag of mensen nog wel iets anders doen.

 

Ik erger me aan onnodige dingen. Iemand die op reis gaat en alleen maar selfies post, wat heb je daar nou aan? Post liever een plaatje van waar je bent, jouw hoofd kennen we wel van het profielplaatje of van in het echte leven. Als je dan bij de eiffeltoren staat, of de chinese muur, laat die dan zien in plaats van de zoveelste foto van jezelf.

 

Eten. Ik ben er zelf ook schuldig aan. Een foto van je eten is echt niet interessant. Ik heb het ook gedaan (meer dan 1 keer zelfs) dat ik een foto plaatste van een gerecht totdat iemand zich afvroeg of het hondenvoer was. Sindsdien post ik geen foto´s meer van mijn eten.

 

Selfies en groepsfoto´s zijn leuk, als je het niet overdrijft. Ik hou normaal al niet van drukte in een restaurant, maar al helemaal niet als er 4 tieners achter me komen zitten en eerst moeten er 17 groepsfoto´s gemaakt worden, omdat het zo fantastisch is om hier te zijn met zijn allen. Kinders; jullie gaan eten, niet Obama ontmoeten. Doe even gewoon.

 

Gezeik over openbaar vervoer. Hoort niet op (mijn) facebook, stuur dan een mailtje naar de organisatie, dan heb je kans dat ze het lezen. Wat kan ik er nou aan doen dat je weer voor niks stond te wachten? Alleen maar fantastische berichten over je zwangerschap, trouwen, diploma, concerten. Het lijkt een heel ander leven. Iemand heeft zelfs een keer gezegd; het gaat helemaal niet zo lekker als dat je op facebook ziet, dat lijkt maar zo en schijn bedriegt. Je kan online nu eenmaal overkomen hoe je wilt en men gelooft het. Of juist iemand die alleen maar negatieve dingen schrijft, daar word je ook niet blij van. Je denkt bij jezelf; jeetje heb je aandacht nodig, of: jeetje wat erg, maar ik kan ook niet helpen. En dus heeft het totaal geen nut en zet je jezelf alleen maar in een negatief daglicht. Het is lastig…

 

Voorlopig neem ik geen drastische beslissingen, ik vind het vooral ook leuk om af en toe te zien hoe het met iedereen gaat. Ik heb ook sinds gisteren Instagram (heb ooit eens gezworen dat nooit te doen) en ik moet toegeven dat ik dat heel leuk vind! Je ziet meer, omdat het voornamelijk foto’s zijn, op een quote na. Van wat ik tot nu toe gezien heb blijft het zure commentaar van de gemiddelde zeikerd vrijwel achterwege bij iemands foto’s op Instagram. Ik kies voor automatisch linken van mijn Instagram naar Facebook en dan hoef ik niet meer elke dag als een verslaafde te zitten gluren naar de blauwe muur vol katten, honden en geklaag over de corrupte belastingdienst. (ja serieus, op een plaatje van een krant begon iemand over de corruptie van politie en belastingdienst in Nederland, hahaha)

Ouderschapstest; ben jij klaar voor kinderen?

Deze hilarische ¨test¨ kwam ik tegen op een forum en vond hem zo leuk dat ik hem hier ook met jullie wil delen.

Enjoy!

Cartoon Baby

Test 1: Voorbereidende fase

Voor vrouwen:

  1. Draag een soepjurk en bind een zak aardappelen voor je buik.
  2. Laat het daar.
  3. Na 9 maanden verwijder je 10% van de zak.

Voor mannen:

  1. Ga naar de apotheek, gooi al je geld op de toonbank en maak het de apotheker naar zijn zin.
  2. Ga naar de supermarkt: betalen hoeft niet, je loon wordt rechtstreeks aan hen doorgestort.
  3. Ga naar huis. Lees de krant voor de laatste keer.

 

Test 2 : Kennis

Spreek af met een koppel dat al kinderen heeft. Lees hen de les over de opvoedingsfouten die ze maken, hun gebrek aan discipline en geduld, hun lage tolerantieniveau en de onbeleefdheid van hun kinderen. Stel voor hoe het beter kan: hoe hun kind na een week zal doorslapen/op het potje gaan/tafelmanieren bezit en zich over het algeheel als een engel gedraagt. Geniet ervan, het zal de laatste keer zijn dat je weet hoe `het` moet en dat je alle antwoorden hebt.

 

Test 3: De nachtshift

  1. Loop van 17 tot 22 uur door de woonkamer/het huis met een grote zak tussen 4 en 6 kilo met de radio snoeihard.
  2. Om 22.00 uur leg je de zak in een bedje, je zet je alarm om middernacht.
  3. Ga slapen.
  4. Sta op om 23.00 uur, neem de zak en loop rond tot 01.00 uur.
  5. Zet je alarm voor 03.00 uur.
  6. Je kan niet slapen, dus je staat weer op voor een kopje melk/thee of een aflevering van Modern Family.
  7. Ga slapen om 02.45 uur.
  8. Word wakker om 03.00 uur.
  9. Sta op en zing liedjes tot 04.00 uur.
  10. Zet je alarm op 05.00 uur.
  11. Sta op om 05.00 uur en begin met het ontbijt.

Hou vijf jaar vol. Kijk vrolijk.

 

Test 4: Aankleden

  1. Koop een octopus en een sportzak die je met twee touwtjes sluit.
  2. Prop de octopus in de zak zodat er geen enkele arm uit hangt.
  3. Binnen de vijf minuten!

 

Test 5: Auto`s

  1. Dump je BMW en koop een wagen met 5 deuren en een gigantische kofferbak.
  2. Koop een chocoladeijsje en leg het in het handschoenkastje. Laat het daar.
  3. Neem een muntstuk en stop het in de CD-speler.
  4. Verbrijzel een pak koekjes en strooi uit over de achterbank.
  5. Passeer met een hark langs beide kanten van de auto.

 

Test 6: Probeer eens te wandelen

  1. Wacht
  2. Stap door de voordeur
  3. Ga terug naar binnen
  4. Ga naar buiten
  5. Ga nog eens naar binnen
  6. Stap weer maar eens naar buiten
  7. En jawel, nog eens eens naar binnen
  8. Ga tot aan de stoep
  9. Wandel terug
  10. Wandel naar de stoep
  11. Wandel heel langzaam voor vjif minuten
  12. Stop, inspecteer en stel zes vragen over elk stukje afval op straat
  13. Ga terug
  14. Begin te schreeuwen tot de buren beginnen te gluren
  15. Geef het op en ga terug naar huis

Je bent nu klaar om met je kleuter te gaan wandelen

 

Test 7: Praten met kinderen

  • Zeg alles minstens vijf keer.

 

Test 8 : Samen naar de supermarkt

  1. Rij naar de supermarkt met een goede vervanging voor een kleuter, bijvoorbeeld een geit. Wil je meer kinderen, neem dan meer geiten mee.
  2. Doe je weekinkopen zonder de geit uit het oog verliezen.
  3. Betaal voor de boodschappen en alles dat de geit opeet of vernietigd heeft piece of cake? Dan ben je klaar voor kinderen.

 

Test 9: Voeder de baby

  1. Hol een meloen uit.
  2. Maak een gaatje in de meloen.
  3. Hang de meloen aan een touwtje aan het plafond en laat het heen en weer bewegen
  4. Probeer een stukje brood of een lepel weke cornflakes in de meloen te droppen terwijl je doet alsof je een vliegtuig bent.
  5. Doe dit tot de helft van de portie op is.
  6. Giet de rest op je schoot en de grond.

 

Test 10: De tv

  1. Leer alle namen van de figuurtjes in kinderprogramma`s uit je hoofd.
  2. Kijk naar niets anders in de komende vijf jaar.

 

Test 11: Rommel

  1. Smeer nutella en jam op de stoel en in de gordijnen.
  2. Verstop een vis achter de stereo en laat het daar de hele zomer.
  3. Steek je vingers in (natte) aarde en teken ermee op de muren. Probeer te verdoezelen met potlood.
  4. Maak elke lade, kast en opbergdoos leeg en giet uit op de grond.
  5. Verplaats de dingen op de grond willekeurig van kamer tot kamer, en laat liggen.

 

Test 12: `Are we there yet?`

  1. Maak een opname van iemand die herhaaldelijk `mamamamamama` roept. Er mag niet meer dan vier seconden tussen elke `mama` zitten. Verwerk ook luidere, jammerende en brullende versies, ongeveer met het decibelgehalte van een jumbovliegtuig.
  2. Speel deze cassette af, overal en altijd, de komende vier jaar.

Je geeft geen krimp (meer)? Gefeliciteerd, je bent klaar voor een reis met je kleuter.

 

Test 13: Een goed gesprek

  1. Begin te praten met een volwassene naar keuze.
  2. Laat iemand aan je broek/t-shirt/mouw trekken terwijl de mamacasette van in de auto afspeelt.

 

Test 14: Klaar voor het werk

  1. Kies een dag met een belangrijke meeting.
  2. Kleed je tip-top aan.
  3. Meng een kop melk en een glas citroensap en roer.
  4. Giet de helft over je fantastische blouse, de andere helft over een handdoek.
  5. Probeer de blouse proper te maken met bovenvermelde handdoek.
  6. Verander niet van kledij (geen tijd!)
  7. Ga naar het werk.

 

 

Geslaagd? Je bent nu klaar om kinderen te hebben.

De positieve kant van stoppen met roken

We weten allemaal dat roken slecht voor je is en dat het heel moeilijk is om ermee te stoppen, door de verslaving. Ik wil graag de positieve punten meer aandacht geven, want er is al zoveel negativiteit. Aangezien mijn oma op dit moment zuurstof nodig heeft om te kunnen ademen en ze het heel moeilijk vindt om te stoppen met roken, wil ik graag vertellen (ook uit eigen ervaring) hoe goed het is om te stoppen met roken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De website van het Trimbos instituut (http://www.rokeninfo.nl/) heeft de volgende gebeurtenissen in je lichaam opgesomd:

¨Stoppen met roken heeft altijd zin, ook voor een korte tijd.

Al na 20 minuten zijn er effecten merkbaar in je lichaam.

  • Na 20 minuten: De bloeddruk en hartslag daalt.
  • Na 24 uur: Je longen beginnen aan de grote schoonmaak. Je hoest waarschijnlijk slijm op. Alle koolmonoxide is al uit je lichaam.
  • Na 48 uur: Alle nicotine is uit je lichaam. Je ruikt en proeft al wat beter.
  • Na 72 uur: Je hebt meer energie. Ademen gaat makkelijker.
  • Na 2-12 weken: De longfunctie en bloedsomloop is verbeterd.
  • Na 1 maand: Je conditie is beter geworden en je beweegt gemakkelijker. Als je een rokershoestje had verdwijnt dit.
  • Na 1 jaar: Je risico op hart- en vaatziekten is inmiddels gehalveerd. Je risico op allerlei andere ziekten neemt de komende jaren steeds verder af.
  • Na 5-15 jaar: Het risico op een beroerte is gelijk aan dat van een niet-roker.
  • Na 10 jaar: Het verhoogde risico op longkanker is gehalveerd en het risico op andere kankersoorten verminderd.
  • Na 15 jaar: Het risico op hart- en vaatziekten is gelijk aan dat van een niet-roker.¨

 

Uit eigen ervaring kan ik je vertellen:

  • Je haar ruikt lekkerder,
  • Je parfum blijft langer hangen,
  • Je lippenstift blijft veel langer zitten,
  • Je handen ruiken niet meer naar oude asbak,
  • Je tanden worden witter,
  • Je krijgt minder snel rimpels,
  • Je krijgt minder puistjes,
  • Wondjes genezen sneller,
  • Je hoeft niet meer in de kou en regen te staan,
  • Je voelt niet zo’n drang meer om te moeten roken,
  • Je houdt geld over,
  • Je eten smaakt beter,
  • Je adem ruikt beter.

 

Eigenlijk teveel positieve dingen om op te noemen. Ik voel me zelf gezonder van binnen. Ik voel me niet meer schuldig dat mijn jas zorgt dat de hele kapstok naar oude barbecue ruikt of mensen denken dat hun auto in brand staat. Ik hoef niet constant meer naar buiten en laat daarmee bijvoorbeeld geen mensen alleen aan tafel zitten (van die groepjes buiten een restaurant). Mijn huis blijft schoon en fris, ik hoef niet na te denken over nieuw behang of het plafond witten.

 

Mijn oma

Mijn oma is mijn inspiratie om een lijst pluspunten op te schijven. Ik hoop dat zij kan lezen hoe goed het is om te stoppen en dat je je niet hoeft te schamen voor het feit dat je het er moeilijk mee hebt. Het is een verslaving en het valt niet mee om ermee op te houden, dat weet iedereen.

 

Verstopte gootsteen

Nu je aan een zuurstoftankje moet, is het echt duidelijk dat je moet stoppen. Het is eigenlijk al te laat, want als je eerder had gestopt was het waarschijnlijk niet nodig geweest, maar laat dit dan een waarschuwing zijn. Je kan niet meer roken als je eenmaal aan het zuurstof hebt gemoeten. Je longen kunnen het niet goed zelf meer aan om de zuurstof uit de lucht te halen omdat je sigaretten de blaasjes vies maken. Zie het als een verstopte gootsteen, daar blijf je toch ook geen keukenpapier in proppen in de hoop dat het water wel een keer wegspoelt?

 

Tips:

  • Ga rokers uit de weg,
  • Laat niemand meer binnen roken en het liefst ook niet op het balkon,
  • Vertel mensen dat je het zwaar hebt, wanneer ze jou trots vertellen dat zij zelf ‘helemaal niet zoveel roken’ dan snappen ze misschien dat het best ongepast is.
  • Verjaardag? Vertel mensen van je longprobleem en vraag of het mogelijk is dat er niet binnen gerookt wordt. Vaak is hier alle begrip voor!

 

Op het moment van twijfel om toch een pakje te gaan halen: denk aan je toekomst. Je hebt nog jaren van plezier met de kinderen van je kleinkinderen in het verschiet en je familie zou je verschrikkelijk missen als je eigenwijs bent en overlijdt aan je longaandoeningen. Elke dag niet gerookt is een dag van herstel in je lichaam. Je gaat je steeds beter voelen, je mist alleen het roken omdat een verslaving in je hersenen zit. Vertel jezelf dat je sterk bent en niet meer wil, kan en zal roken. Je hebt het niet nodig, je kan zonder.

 

Het is geen straf om niet te roken, maar een verademing!

De langste uren

Ik doe mijn ogen open.

 

Mijn gedachten gingen rond als een razende stier: ¨Goh, ik ben wakker, maar waar ben ik? Oja, ziekenhuis. Ik was bezig met bevallen maar het ging niet goed en ze moesten opereren. Hé, de baby is eruit, dus het is gelukt, maar waar is mijn baby nu? Zou het inderdaad een jongetje zijn? Gaat alles goed met mijn vriend en de baby? Zijn ze wel samen? Weet hij dat ik nu wakker ben en dat het goed met me gaat? Waarom ben ik alleen op een gang, moeten ze niet komen kijken? Waar zijn de zusters, hoe laat is het? Half negen, dat wil zeggen dat we anderhalf uur verder zijn. Hebben ze ook snel gedaan. Als het nog avond is en geen ochtend. Wat heb ik een dorst zeg!¨

klok

Zo moe, even mijn ogen dicht…

 

Ik was in slaap gevallen! ¨Maar ik wil naar mijn vriend en mijn baby! Help me asjeblieft, ik wil weg hier! Wauw, mijn keel doet zeer. Inmiddels half tien. Waarom ben ik nog niet in mijn kamer?¨ dacht ik.

 

Een zuster! ¨Je baby is helemaal gezond en is bij zijn papa.¨

¨Is het een jongetje?¨ vraag ik.

¨Ja, een gezonde jongen.¨ antwoordt de zuster.

¨Fijn, dankje. Mag ik dan nu naar ze toe? Ik wil naar mijn vriend en mijn baby toe. Wil je me brengen?¨ vroeg ik.

¨Eerst verschonen we je bed en dan brengen we je naar je kamer, daar wachten ze op je.¨ zei de zuster.

¨Ok.¨ stemde ik in.

 

Ik kijk om me heen. Links achter me staat een apparaat wat piept, dat is mijn hartslagmachine. Ik voel met mijn handen op mijn borst en voel de plakkertjes. Dan zie ik ook meteen alle apparaten op mijn handen. Op mijn linkerhand zat al een buisje waar ze een infuus op aansluiten en tussendoor tijdens de bevalling medicijnen gaven want ik bleek ergens een infectie te hebben en koorts te hebben. Maar nu zat er ook een op mijn rechterhand. Hè, was dat nou echt nodig? Gerommel op mijn handen.

 

Mijn gedachten gingen verder: ¨Verdomme, 20 minuten geleden zei ze dat ze me zou brengen en nu lig ik nog hier! Ik ga zelf wel. Maar mijn benen werken niet. Lekker, dat is natuurlijk die verdoving. Wat nou als ik de stickertjes en slangetjes en alles eruit trek? Dan gaat zo’n apparaat ongetwijfeld piepen en komen ze zeker naar me toe omdat ze dan denken dat ik dood lig te gaan. Maar als ik het verkeerd doe spuit straks het bloed overal heen en dan heb ik een nog groter probleem¨

 

¨Zuster? Hallo? Iemand? Kan iemand me helpen? Breng me asjeblieft naar mijn vriend en mijn baby¨ probeerde ik met mijn beschadigde stem te roepen.

¨Er komt zo iemand bij je.¨ hoorde ik ergens op de achtergrond.

 

Geïrriteerd dacht ik: ¨Nou, dan wachten we maar, het is niet dat ik zelf kan lopen, ik heb geen keus. Schiet nou maar op…¨

 

¨Hier heb je morfine, tegen de pijn als je verdovingen uitgewerkt zijn. Kan je je voeten en tenen bewegen? Wil je me dat even laten zien?¨ kreeg ik opgedragen om te controleren of ik niet verlamd was. Alles werkte, ik had er alleen geen gevoel in, alsof mijn benen sliepen. Maar ik kon ze wel bewegen, al was het met weinig controle. De stickertjes op mijn borst werden verwijderd en mijn ziekenhuispyjama werd weer netjes dichtgeknoopt.

 

¨Mag ik nu naar mijn vriend en mijn baby? Weten ze dat ik wakker ben? Waarom mag ik er niet heen?!¨ riep ik steeds ongeduldiger. Als ze je niet naar je kamer brengen, wil dat dan zeggen dat het niet goed gaat? Is mijn baby overleden tijdens de operatie en zijn ze nog bezig met het lijkje ofzo? Waarom zeggen ze zo weinig en waarom moet ik nu al meer dan een uur hier staan? Mijn hersenen verzonnen al een doemscenario.

 

De volgende zuster! ¨Zuster, excuseer me, maar ik wil NU naar mijn vriend en baby toe. Je gaat maar roepen of iemand me wil brengen, ik ben het zat. Ik wil niet meer wachten, het duurt al te lang. Ik ben al meer dan een uur wakker en ik wil weg. En mag ik wat drinken? Ik heb ongelooflijke dorst.¨ riep ik steeds nijdiger.

 

¨Hier heb je water, lukt het om zelf te drinken?¨ vroeg ze geduldig.

¨Ja, geef me nog maar een bekertje asjeblieft.¨ zei ik.

¨Ik ga even bellen om te vragen waarom je nog niet opgehaald bent.¨ zei ze.

 

Eindelijk, het dringt door. ¨Versufd ok, maar ik kan echt wel nadenken dat ik naar mijn gezin toe wil. Lege, kale, onpersoonlijke gang hier. Belachelijk dat ze me hier neerzetten. Ik had toch ook gewoon op mijn kamer wakker kunnen worden? Had ik leuker gevonden. Duurt allemaal lang zeg…¨

 

Serieus, nog een half uur later kwamen er eindelijk mensen aangelopen met een bed. Ik werd op dat extra bed gehesen en nu mocht ik dan eindelijk naar mijn vriend en mijn baby. Schijnt echt een jongetje te zijn, dus ze hadden het goed bij de echo. Ik ben nogal van: ´eerst zien, dan geloven.´

 

Het leken wel kilometers gang waar we door moesten en ik was zo blij dat ik naar ze toe mocht. Ik wilde zo graag zeggen dat het goed met me ging. Het was mijn vriend zijn allergrootste nachtmerrie en angst dat ik de bevalling niet zou overleven en het ging er aardig op lijken met een spoedoperatie. Ik wilde hem zo graag aankijken, vasthouden en knuffelen en zeggen dat alles goed was en hij zich geen zorgen hoefde te maken. Nu bleek hij al minstens 2 uur in onze kamer te wachten nadat ik wakker was tenminste, wie weet hoelang ik nog onder narcose was. Hij zal wel ongerust zijn. Hoe kunnen ze ons dit aandoen zeg!? En hoe ziet de baby eruit? Ik had eerder voor het persen gegrapt tegen de zuster dat het maar beter een mooie baby zou zijn, anders was dit het echt niet waard. Nu maar hopen dat ze niet een of ander gedrocht laten zien waar ik van schrik.

 

Lift open, bed erin, lift dicht. Ik kan geen verdiepingen zien, geen idee of we omhoog of omlaag gaan ook. Lift gaat weer open, weer een stapje dichterbij mijn kamer.

 

Oja, we gingen niet naar de bevallingsafdeling, maar naar de kraamafdeling nu. Hebben ze dan wel al onze spullen meegebracht? Hebben ze mijn vriend geholpen of moest hij alles zelf dragen? Staat mijn handtas misschien nog in de kamer en ligt een andere vrouw daar nu te bevallen? Nou ja, dat zien we dan later wel.

 

Helemaal de lange gang door, rechts zag ik koffiekamers, mooi, proberen te onthouden waar dat was. Ik zou zo graag nog wat drinken.

 

¨Hier is jullie kamer!¨ zei degene die me reed enthousiast.

 

¨Oh mijn god, een baby! Mijn baby, onze baby!¨

 

¨Godzijdank zijn jullie ok. Sorry dat ik er zo lang over gedaan heb om hier te komen, ik weet niet waarom ik niet eerder gebracht ben, ik heb het denk ik wel 100 keer gevraagd maar ze deden niks.¨ verontschuldigde ik me tegen mijn vriend.

 

¨Wauw wat een grote ballen! Hahaha!¨ riep ik uit. Ik had een stapel chemikalien in mijn lijf van tijdens de bevalling en de narcose, plus dat ik net een shot morfine gekregen had, dus ik leek wel dronken. Mijn vriend vroeg heel verbaasd of alles wel ok was en of ik ons kleintje vast wilde houden.

 

Wat was hij mooi! Gelukkig een heel gaaf, mooi gezichtje, lekkere bolle wangen en helemaal perfect. Gelukkig, geen monster waarvan je moet leren houden en je liever niet aan je visite wil laten zien.

 

Ik kan me niet veel herinneren en achteraf gezien ben ik waarschijnlijk snel in slaap gevallen die avond, met onze baby in zijn bak naast ons bed. Ingewikkeld in dekentjes en zo ontzettend schattig.

 

De volgende ochtend vertelde ik dat ze me morfine gegeven hadden toen ik wakker werd en mijn vriend begreep toen waarom ik over de ballen van de baby praatte. Ik was niet helemaal mezelf en ik had slaap nodig. We hadden sinds zondag niet meer dan een half uurtje geslapen en het brak ons vreselijk op, het was inmiddels woensdag. ’s Nachts begon de baby te huilen en we keken elkaar aan: ¨Wat doen we nu? Moet hij eten, drinken, aan de borst?¨ We riepen maar een zuster, want we wisten het even niet. Het is onze eerste baby en hadden nog nooit zo’n klein pasgeboren dingetje dichtbij gehad, dus wisten wij veel. En je bent daar op de kraamafdeling om het te leren, toch? Niemand kan een expert zijn als ze het voor het eerst doen.

 

Wanneer de baby in slaap gevallen was kropen wij tegen elkaar aan in bed en knuffelden zoveel mogelijk met elkaar. We probeerden de tijd in te halen dat ze ons gescheiden hadden want juist toen we elkaar zo nodig hadden, lieten ze ons apart staan.

 

Die paar uur zal ik nooit meer terugkrijgen. Zo eenzaam, zo verward. Pijn, verdoofd, verbaasd, nieuwsgierig, verdrietig. Alles gaat door je heen en je ligt daar alleen aan een machine en dat gepiep is het enige wat je hoort.

 

Het waren vreselijke uren.

Het waren de langste uren van mijn leven.

Geheimpjes vertellen; doen of niet doen

Ik ben erachter gekomen dat ik graag schrijf. Mijn opleiding dwong me om zakelijk te schrijven (en zoveel!), maar ik ben het leuk gaan vinden. Ik vind het alleen nog moeilijk om niet-zakelijk te schrijven en ik doe mijn best om eraan te wennen door verschillende verhalen en blogs te schrijven over verschillende onderwerpen.

 

Door de jaren heen zijn heel wat mensen naar me toe gekomen met hun geheimen. Groot, klein, leuk, hartverscheurend, belangrijk, beschamend, shockerend, nutteloos of wat voor geheim dan ook. Nu is het wel leuk al die geheimpjes van iedereen, want je leert iedereen een beetje beter kennen, maar zo langzamerhand begint het stiekem ook een beetje te kriebelen om ze openbaar te maken. Sommige geheimpjes dan, niet allemaal. Er zijn persoonlijke dingen die niemand wat aangaan en alleen maar kwaad zouden doen als ze uitkomen, maar ook andere geheimpjes of verhaaltjes die anderen misschien niet weten en ik wel.

 

Mensen die kwaad hebben gedaan, hebben mij geheimen verteld of ben ik zelf achter hun geheim(en) gekomen en ik vind het moeilijk om daarover mijn mond te houden. Er zijn dingen die zelfs mijn verloofde niet weet, laat staan een ander persoon op de wereld. Ergens heb ik het gevoel: ¨Die persoon is nu niet meer in mijn leven, het doet mij persoonlijk niets als ik het vertel.¨ Aan de andere kant beschaam ik dan het vertrouwen van iemand en dat doe ik niet graag. Ook al maakt diegene geen deel meer uit van mijn leven, diegene zou er wel last van kunnen gaan krijgen als mensen in zijn/haar omgeving erachter komen en ik wil daar niet de schuldige van zijn (ook al ben ik niet degene die het gedaan heeft, maar toch is het lastig). Of iemand die gemeen is (geweest) tegen mensen waar ik om geef, moet ik dan echt hun geheim nog blijven bewaren, terwijl ze het eigenlijk niet verdienen? Mensen die de boel in de maling nemen, moet ik daar mijn mond over blijven houden om ze te beschermen en ze dus hun gang kunnen gaan?

quiet-sign-hi

Ik vind het zoiets lastigs. Dus ik hou voorlopig maar mijn mond dicht. Ik denk dat ik met alle informatie een boek zou kunnen schrijven, aangezien ik nu al zonder enige moeite bijna een pagina volschrijf over alleen de gedachte aan dit onderwerp.

 

Wat denken jullie? Wat voor soort geheim zou jij voor je houden en welke zou je willen vertellen, waar ligt de grens?

 

P.S. Ik hou mijn mond over de dingen die ik weet, ik ben alleen nieuwsgierig wat mensen denken over dit onderwerp en wil graag een discussiepunt openen. Ik heb eigenlijk nog nooit iemand gehoord hierover dus ik dacht; ¨Laten we eens beginnen.¨

Trouwen

10886274_10203905797018582_144227029_o

We zijn verloofd! We gaan trouwen!

 

Er is echter het één en ander aan de hand. Mijn immigratiepapieren verlopen deze zomer en ik moet verlenging aanvragen. Nu is het zo dat ik afgewezen kan worden, omdat mijn situatie nu niet bepaald 100% is. Als je het objectief bekijkt, ziet het er als volgt uit: Eerste jaar kom ik naar Zweden, heb een paar maanden gewerkt en raak zwanger op het moment dat mijn werk ophoudt. In het tweede jaar wordt de baby geboren en ontvang ik een uitkering omdat ik thuis voor de baby zorg. Dit is een minimaal bedrag omdat ik maar een korte tijd heb gewerkt, maar toch krijg ik van de overheid geld. Nu ga ik verlenging aanvragen van mijn papieren en heb ik geen werk. Er is een grote kans dat ze me afwijzen en dan raak ik mijn sociale voorzieningen kwijt zoals mijn zorgverzekering en dat is natuurlijk niet handig. Wanneer je getrouwd bent, heb je het recht om die verlenging te krijgen. Je laat dan namelijk zien dat je een gezin bent en niet zomaar geld komt trekken van de overheid. Je situatie ziet er dan gewoon een stuk positiever uit. Ik ben van plan om weer te werken wanneer de kleine naar de opvang gaat en ik ben in Zweden voor de liefde, niet om de boel hier op te lichten, te vluchten of wat voor reden dan ook. En dat kunnen we bewijzen ook!

 

Omdat het deze zomer al nodig is om getrouwd te zijn, gaan we voor de wet in het gemeentehuis trouwen, met z´n tweeën was het idee, niks bijzonders. Nu blijkt wel dat de naaste, lokale familie erbij wil zijn en van ons mag dat. Je mag een bepaald aantal personen meenemen naar het gemeentehuis, die mee naar binnen mogen. En dat is het. We kleden ons mooi aan, zorgen dat de ringen gegraveerd worden en gaan naar de ambtenaar. Daarna is er niks, gaat iedereen gewoon weer naar huis. We hebben de financiele middelen niet om er deze zomer een feest van te maken, we hadden in gedachten dat we hier 2 jaar de tijd voor wilden nemen zodat we kunnen sparen en plannen, want we hebben allebei nog geen idee hoe alles werkt. Maar door de papierhandel zijn we een beetje gedwongen om dit nu snel te doen en dan later de feestelijkheid eromheen erbij.

 

We willen samen (met z´n tweeën) vieren dat we gaan trouwen en we weten nog niet precies hoe alles gaat lopen, maar we zullen vragen of Benjamin uit logeren kan, zodat wij de huwelijksnacht alleen kunnen zijn.

 

Over 2 jaar, wanneer we alles voor elkaar hebben, willen we een diner plannen in een weekend en dan willen we ook familie uit Nederland uitnodigen. Zij zullen dan zelf voor hun tickets en overnachting moeten zorgen, maar de dag (diner) wordt dan verzorgd door ons.

 

Maar voor nu is het alleen naar het gemeentehuis en daarna gaan we er met z´n tweeën vandoor. We willen lekker samen onze liefde op een kleine, maar speciale manier vieren, zodat deze dag niet zomaar voorbij gaat alsof je even boodschappen bent wezen doen.

?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Wij vragen alle vrienden en familie om hun begrip en respect voor onze keuze.