Mijn inleiding in Zweden

Ik heb geen idee hoe het werkt in Nederland dus ik kan de situatie niet vergelijken, maar ik zal zonder ranzige details vertellen hoe de bevalling hier gegaan is.

 

42 weken

Op maandag 23 juni hadden we een afspraak voor de inleiding. Ik was toen 42 weken zwanger en het werd hoog tijd dat de baby geboren werd. ’s Morgens vroeg moesten we naar de afdeling bellen om te vragen hoelaat er plek was voor ons en ze vertelden dat we om 14.00 uur terecht konden. Bij aankomst kregen we een intake, er werden wat vragen gesteld, bloed afgenomen en zo’n kraantje bevestigd op mijn hand, mocht het later nodig zijn. Moest in mijn hand, want mijn aderen werken nooit mee. Er werd uitgelegd wat er ging gebeuren, wat ik kon verwachten enzovoorts.

 

Als eerst werd er een inwendig onderzoek gedaan om te kijken hoever een eventuele bevalling al van start was gegaan. Na een paar minuten van ongemakkelijkheid vertelde de verloskundige dat mijn lichaam nog helemaal niets gedaan had om de bevalling te starten, dus alles moest opgewekt worden. Om de bevalling en dus ook de weeën op te wekken kreeg ik tabletjes met hormonen. Dat werd dan opgelost in water en ik kreeg er een kleine dosis van. Elke 2 uur kreeg ik een dosis nadat de baby en ik gecontroleerd waren en je krijgt maximaal 8 keer zo’n tabletje. Na een stapel dosissen (ben de tel kwijtgeraakt) hebben ze me maar aangesloten op een infuus met druppelende hormonen.

 

12 uur later

Dit proces ging tergend langzaam en na zo’n 12 uur pijn heb ik om 02.00 uur om pijnstilling gevraagd. Eerst een paar tabletten die normaal gesproken erg goed schijnen te werken maar heb er weinig plezier van gehad. (zal wel betere werking hebben als je niet aan het bevallen bent) De verloskundige vertelde ons toen dat ik 1 cm ontsluiting had en ik dacht dat ik gek werd. Twee uur later werd de pijn weer ondraaglijk dus heb ik (04.00 uur ’s nachts) de zuster gevraagd om het gas. Daar werd ik erg misselijk van en legde het maskertje maar weer naast me neer.

 

Rond 07.00 uur wist ik niet meer wat ik moest doen zoveel pijn deed het, dus weer de zuster geroepen. Zij raadde aan om een ruggenprik te plaatsen, omdat het al zo lang duurde en ik moe werd en het anders niet meer vol zou houden. Hier heb ik mee ingestemd, want ik wilde eigenlijk alle pijnstillers wel hebben die het ziekenhuis op voorraad had.

 

De volgende dag

Nu was het dinsdagochtend en na een onderzoek had ik pas 4 cm ontsluiting. Wauw, daar word je niet blij van, na 17 uur. Weer terug aan het gas, de verloskundigen zeiden dat ik het weer kon proberen, want waarschijnlijk was de misselijkheid tijdelijk en ze hadden gelijk. Heerlijk gevoel als je diep inademt en je wordt duizelig en vrolijk! Het gas haalt de toppen van de wee eraf, zodat het wat meer draaglijk is maar het neemt de pijn niet helemaal weg. Aangezien mijn energie op het level vaatdoek stond, moest ik wat extra’s eten en drinken met suiker. Ook hebben ze een extra infuus aangehangen omdat ik te weinig dronk en dat ook niet wilde. (je wordt een beetje chagrijnig van al die uren met pijn en dat begrijpen ze heel goed) Zelf plassen ging niet meer dus ik kreeg ook een slangetje.

 

Om 14.00 uur was het 24 uur aan de gang en ik heb tegen de zusters gezegd dat als het nu niet snel zou gebeuren, dat ik het op wilde geven. Ze stelden me gerust dat de baby er echt die dag uit zou komen. Het was tijd om een stress-test te doen bij de baby om te kijken of het nog wel goed ging. Ik weet niet precies hoe alles heet, maar de hoofdarts werd erbij gehaald om te overleggen en de uitslag was nu rond 4. De hoofdarts zei dat het in orde was zolang het niet hoger werd. Dit getal was dus hoe hoger, hoe slechter. Iedere keer werd er goed gekeken of de baby in orde was en of ik nog functioneerde. Met alle pijnstilling werden mijn waarden ook steeds gecontroleerd of ik het nog wel aankon.

 

De laatste uren

Ongeveer tussen 17.00 en 18.00 uur werd ik geholpen om de laatste centimeters vrij te krijgen en er werd ieder uur een nieuwe stress-test gedaan. Nu was de waarde van de baby 6 en iedereen staarde elkaar aan in onze kamer. De hoofdzuster vertelde ons dat als die waarde niet lager is met de volgende test, er misschien een keizersnede gedaan moest worden.

 

Het was inmiddels 18.30 uur en ik weigerde de keizersnede. Ik zei dat het nu al zo vreselijk lang duurde, we eindelijk zover waren en ik het zelf wilde doen. Eerder had iemand gezegd dat je met een keizersnede zo’n 2 maanden aan het herstellen bent.

 

De hoofdzuster vroeg of ze de test opnieuw wilden doen en de waarde was weer rond de 6. Ze zeiden dat de operatiekamer klaargemaakt moest worden en mijn wereld stortte een beetje in. Na 29 uur besluiten ze nu ineens om hem er maar operatief uit te halen? ¨Had dat dan na 3 uur gedaan, of liever nog meteen!¨ dacht ik.

 

De alarmbellen gingen af dat iedereen de gang vrij moest maken, ik moest mijn oorbellen en de rest van mijn eventuele sieraden afdoen en ik werd in een paar minuten tijd naar de operatiekamer gereden. Iemand zei welterusten tegen me, er werd een spuitje in mijn handkraantje gedaan en toen ik wakker werd gemaakt was het 20.30 uur.

 

Om 19.05 uur is Benjamin geboren en aan pappa gegeven, daarna hebben ze de operatie afgerond.

Dit kan er dus gebeuren als je baby er niet zelf uit wil komen.

 

Mijn ervaring bij Förlossning

Op de afdeling Förlossning is iedereen waanzinnig lief geweest en ze hebben allemaal hun uiterste best gedaan om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. Ik kreeg eten en drinken hoeveel ik wilde en mocht elke minuut om een zuster vragen met mijn belletje. We hebben echt superservice gehad, alleen het grote nadeel was de pijn.

 

Ik kan echt iedereen het Karolinska Sjukhus in Huddinge aanbevelen, tof ziekenhuis!!

 

Na de bevalling ga je naar BB, waar je partner ook een bed heeft en leer je omgaan met je baby. Het is niet zo dat je les krijgt, maar je probeert alles zelf en op het moment dat je er behoefte aan hebt kan je hulp krijgen. Voor de lichamelijke situatie van mamma zijn er wat controles en hulp. Je krijgt pijnstilling en eventuele andere medicatie evenals hulp met borstvoeding en dergelijke.

One Response to "Mijn inleiding in Zweden"

  1. Jeetje wat heftig allemaal Aman. Hoop dat je goed hersteld bent en lekker aan t genieten ben t van je gezinnetje. X

Geef een reactie