De langste uren

Ik doe mijn ogen open.

 

Mijn gedachten gingen rond als een razende stier: ¨Goh, ik ben wakker, maar waar ben ik? Oja, ziekenhuis. Ik was bezig met bevallen maar het ging niet goed en ze moesten opereren. Hé, de baby is eruit, dus het is gelukt, maar waar is mijn baby nu? Zou het inderdaad een jongetje zijn? Gaat alles goed met mijn vriend en de baby? Zijn ze wel samen? Weet hij dat ik nu wakker ben en dat het goed met me gaat? Waarom ben ik alleen op een gang, moeten ze niet komen kijken? Waar zijn de zusters, hoe laat is het? Half negen, dat wil zeggen dat we anderhalf uur verder zijn. Hebben ze ook snel gedaan. Als het nog avond is en geen ochtend. Wat heb ik een dorst zeg!¨

klok

Zo moe, even mijn ogen dicht…

 

Ik was in slaap gevallen! ¨Maar ik wil naar mijn vriend en mijn baby! Help me asjeblieft, ik wil weg hier! Wauw, mijn keel doet zeer. Inmiddels half tien. Waarom ben ik nog niet in mijn kamer?¨ dacht ik.

 

Een zuster! ¨Je baby is helemaal gezond en is bij zijn papa.¨

¨Is het een jongetje?¨ vraag ik.

¨Ja, een gezonde jongen.¨ antwoordt de zuster.

¨Fijn, dankje. Mag ik dan nu naar ze toe? Ik wil naar mijn vriend en mijn baby toe. Wil je me brengen?¨ vroeg ik.

¨Eerst verschonen we je bed en dan brengen we je naar je kamer, daar wachten ze op je.¨ zei de zuster.

¨Ok.¨ stemde ik in.

 

Ik kijk om me heen. Links achter me staat een apparaat wat piept, dat is mijn hartslagmachine. Ik voel met mijn handen op mijn borst en voel de plakkertjes. Dan zie ik ook meteen alle apparaten op mijn handen. Op mijn linkerhand zat al een buisje waar ze een infuus op aansluiten en tussendoor tijdens de bevalling medicijnen gaven want ik bleek ergens een infectie te hebben en koorts te hebben. Maar nu zat er ook een op mijn rechterhand. Hè, was dat nou echt nodig? Gerommel op mijn handen.

 

Mijn gedachten gingen verder: ¨Verdomme, 20 minuten geleden zei ze dat ze me zou brengen en nu lig ik nog hier! Ik ga zelf wel. Maar mijn benen werken niet. Lekker, dat is natuurlijk die verdoving. Wat nou als ik de stickertjes en slangetjes en alles eruit trek? Dan gaat zo’n apparaat ongetwijfeld piepen en komen ze zeker naar me toe omdat ze dan denken dat ik dood lig te gaan. Maar als ik het verkeerd doe spuit straks het bloed overal heen en dan heb ik een nog groter probleem¨

 

¨Zuster? Hallo? Iemand? Kan iemand me helpen? Breng me asjeblieft naar mijn vriend en mijn baby¨ probeerde ik met mijn beschadigde stem te roepen.

¨Er komt zo iemand bij je.¨ hoorde ik ergens op de achtergrond.

 

Geïrriteerd dacht ik: ¨Nou, dan wachten we maar, het is niet dat ik zelf kan lopen, ik heb geen keus. Schiet nou maar op…¨

 

¨Hier heb je morfine, tegen de pijn als je verdovingen uitgewerkt zijn. Kan je je voeten en tenen bewegen? Wil je me dat even laten zien?¨ kreeg ik opgedragen om te controleren of ik niet verlamd was. Alles werkte, ik had er alleen geen gevoel in, alsof mijn benen sliepen. Maar ik kon ze wel bewegen, al was het met weinig controle. De stickertjes op mijn borst werden verwijderd en mijn ziekenhuispyjama werd weer netjes dichtgeknoopt.

 

¨Mag ik nu naar mijn vriend en mijn baby? Weten ze dat ik wakker ben? Waarom mag ik er niet heen?!¨ riep ik steeds ongeduldiger. Als ze je niet naar je kamer brengen, wil dat dan zeggen dat het niet goed gaat? Is mijn baby overleden tijdens de operatie en zijn ze nog bezig met het lijkje ofzo? Waarom zeggen ze zo weinig en waarom moet ik nu al meer dan een uur hier staan? Mijn hersenen verzonnen al een doemscenario.

 

De volgende zuster! ¨Zuster, excuseer me, maar ik wil NU naar mijn vriend en baby toe. Je gaat maar roepen of iemand me wil brengen, ik ben het zat. Ik wil niet meer wachten, het duurt al te lang. Ik ben al meer dan een uur wakker en ik wil weg. En mag ik wat drinken? Ik heb ongelooflijke dorst.¨ riep ik steeds nijdiger.

 

¨Hier heb je water, lukt het om zelf te drinken?¨ vroeg ze geduldig.

¨Ja, geef me nog maar een bekertje asjeblieft.¨ zei ik.

¨Ik ga even bellen om te vragen waarom je nog niet opgehaald bent.¨ zei ze.

 

Eindelijk, het dringt door. ¨Versufd ok, maar ik kan echt wel nadenken dat ik naar mijn gezin toe wil. Lege, kale, onpersoonlijke gang hier. Belachelijk dat ze me hier neerzetten. Ik had toch ook gewoon op mijn kamer wakker kunnen worden? Had ik leuker gevonden. Duurt allemaal lang zeg…¨

 

Serieus, nog een half uur later kwamen er eindelijk mensen aangelopen met een bed. Ik werd op dat extra bed gehesen en nu mocht ik dan eindelijk naar mijn vriend en mijn baby. Schijnt echt een jongetje te zijn, dus ze hadden het goed bij de echo. Ik ben nogal van: ´eerst zien, dan geloven.´

 

Het leken wel kilometers gang waar we door moesten en ik was zo blij dat ik naar ze toe mocht. Ik wilde zo graag zeggen dat het goed met me ging. Het was mijn vriend zijn allergrootste nachtmerrie en angst dat ik de bevalling niet zou overleven en het ging er aardig op lijken met een spoedoperatie. Ik wilde hem zo graag aankijken, vasthouden en knuffelen en zeggen dat alles goed was en hij zich geen zorgen hoefde te maken. Nu bleek hij al minstens 2 uur in onze kamer te wachten nadat ik wakker was tenminste, wie weet hoelang ik nog onder narcose was. Hij zal wel ongerust zijn. Hoe kunnen ze ons dit aandoen zeg!? En hoe ziet de baby eruit? Ik had eerder voor het persen gegrapt tegen de zuster dat het maar beter een mooie baby zou zijn, anders was dit het echt niet waard. Nu maar hopen dat ze niet een of ander gedrocht laten zien waar ik van schrik.

 

Lift open, bed erin, lift dicht. Ik kan geen verdiepingen zien, geen idee of we omhoog of omlaag gaan ook. Lift gaat weer open, weer een stapje dichterbij mijn kamer.

 

Oja, we gingen niet naar de bevallingsafdeling, maar naar de kraamafdeling nu. Hebben ze dan wel al onze spullen meegebracht? Hebben ze mijn vriend geholpen of moest hij alles zelf dragen? Staat mijn handtas misschien nog in de kamer en ligt een andere vrouw daar nu te bevallen? Nou ja, dat zien we dan later wel.

 

Helemaal de lange gang door, rechts zag ik koffiekamers, mooi, proberen te onthouden waar dat was. Ik zou zo graag nog wat drinken.

 

¨Hier is jullie kamer!¨ zei degene die me reed enthousiast.

 

¨Oh mijn god, een baby! Mijn baby, onze baby!¨

 

¨Godzijdank zijn jullie ok. Sorry dat ik er zo lang over gedaan heb om hier te komen, ik weet niet waarom ik niet eerder gebracht ben, ik heb het denk ik wel 100 keer gevraagd maar ze deden niks.¨ verontschuldigde ik me tegen mijn vriend.

 

¨Wauw wat een grote ballen! Hahaha!¨ riep ik uit. Ik had een stapel chemikalien in mijn lijf van tijdens de bevalling en de narcose, plus dat ik net een shot morfine gekregen had, dus ik leek wel dronken. Mijn vriend vroeg heel verbaasd of alles wel ok was en of ik ons kleintje vast wilde houden.

 

Wat was hij mooi! Gelukkig een heel gaaf, mooi gezichtje, lekkere bolle wangen en helemaal perfect. Gelukkig, geen monster waarvan je moet leren houden en je liever niet aan je visite wil laten zien.

 

Ik kan me niet veel herinneren en achteraf gezien ben ik waarschijnlijk snel in slaap gevallen die avond, met onze baby in zijn bak naast ons bed. Ingewikkeld in dekentjes en zo ontzettend schattig.

 

De volgende ochtend vertelde ik dat ze me morfine gegeven hadden toen ik wakker werd en mijn vriend begreep toen waarom ik over de ballen van de baby praatte. Ik was niet helemaal mezelf en ik had slaap nodig. We hadden sinds zondag niet meer dan een half uurtje geslapen en het brak ons vreselijk op, het was inmiddels woensdag. ’s Nachts begon de baby te huilen en we keken elkaar aan: ¨Wat doen we nu? Moet hij eten, drinken, aan de borst?¨ We riepen maar een zuster, want we wisten het even niet. Het is onze eerste baby en hadden nog nooit zo’n klein pasgeboren dingetje dichtbij gehad, dus wisten wij veel. En je bent daar op de kraamafdeling om het te leren, toch? Niemand kan een expert zijn als ze het voor het eerst doen.

 

Wanneer de baby in slaap gevallen was kropen wij tegen elkaar aan in bed en knuffelden zoveel mogelijk met elkaar. We probeerden de tijd in te halen dat ze ons gescheiden hadden want juist toen we elkaar zo nodig hadden, lieten ze ons apart staan.

 

Die paar uur zal ik nooit meer terugkrijgen. Zo eenzaam, zo verward. Pijn, verdoofd, verbaasd, nieuwsgierig, verdrietig. Alles gaat door je heen en je ligt daar alleen aan een machine en dat gepiep is het enige wat je hoort.

 

Het waren vreselijke uren.

Het waren de langste uren van mijn leven.

Nog geen reacties

Geef een reactie