Eindelijk ademen

Eindelijk hebben we het gevoel dat we opgelucht adem kunnen halen. De afgelopen weken hebben we een hoop afspraken gehad bij verschillende hulpverleners en na de laatste afspraak van gisteren hebben we allebei het gevoel dat er een enorme last van onze schouders is gevallen.

 

Ik zal bij het begin beginnen:

Toen Benjamin in mijn buik groeide, had ik al het idee dat een bevalling niet zomaar zou gaan bij ons. Ik heb eigenlijk een soort voorgevoel gehad dat ik er hulp bij nodig had. De tijd ging voorbij en meneer liet zich niet zien. Week 40 ben je normaal uitgerekend en toen die week aanbrak, vertelde onze vroedvrouw dat het nog 2 weken kon duren, maar dat dat ook wel de max was, daarna moest er actie ondernomen worden. Bij week 41 moesten we een extra echo laten maken (lees: mochten we weer naar de baby kijken) om te kijken of hij nog voldoende water, voeding en ruimte had. Week 42 kregen we een datum om ‘s morgens naar het ziekenhuis te bellen of ze voldoende plek hadden voor een inleiding. Dat laatste werd het, op maandagochtend belden we of ze plek hadden en er werd ons verteld dat we om 14.00 uur konden komen om de bevalling te starten.

 

Na een heleboel uren, medicijnen, pijn en problemen was het dan eindelijk zover dat de verloskundige zei dat er volledige ontsluiting was en ik kon proberen te persen. Ik was ziek, had koorts, mijn rug was bont en blauw van de mislukte prikken, mijn benen waren zwaar van de verdoving en ik was uitgeput. Ik had totaal geen energie meer om te proberen die hele baby eruit te persen. Een dokter zei dat de baby stress had en als hij er niet gauw uit zou komen moest er een keizersnede plaatsvinden. Ik zei dat ik dat een beetje laat vond. Ik had het al eerder geroepen namelijk: ¨kan je de baby er niet operatief uithalen want dit gaat niet lukken¨. Maar daar luisterden ze niet naar. Nee, nu is het te laat zei ik, ik doe het nu wel zelf. We zijn er bijna. De dokter zei dat ik mocht proberen te persen dus ik deed dat. Er gebeurde niks, hij wilde er echt niet uit, maar volgens de testen had hij ook geen reserves meer. Nu naar de operatiekamer of je verliest je baby werd er gezegd. Nou ja, wat een keus heb je dan he?

 

Onderweg naar de operatiekamer gingen alle toeters en bellen dat ze de gangen vrij moesten houden, Niklas werd snel geroepen dat hij mee moest lopen en werd in de wachtkamer naast de operatiekamer neergezet en racen met dat bed. Ik huilde en riep dat ik niet wilde, maar niemand luisterde naar me. Ik was in paniek, want ik wist niet wat ik moest doen. Ik kan niks doen, ik kan niet opstaan, niet lopen, ik ben zo moe, help…

 

Ik werd op de operatietafel gelegd en ze vertelden dat ze me onder narcose gingen brengen, waarop ik weer antwoordde dat ik dat niet wilde, maar het wel begreep. Red mijn baby maar, dacht ik. Als het met mij dan ook maar weer goed komt. Van tevoren had ik aangegeven dat als we allebei in levensgevaar zouden komen, ze mij moesten redden. Misschien heel nuchter gedacht en ik weet zeker dat de helft het oneens is met me, maar ik kan misschien een andere baby maken, of adopteren. Mijn man zal zonder me moeten leven, wat hij niet wil. Mijn kind zal opgroeien zonder moeder, dat vooruitzicht wilde ik niet voor ze. Dan maar de zware klus om afscheid van mijn baby te nemen.

 

Er werd gezegd: ¨adem rustig door dit masker, dat is zuurstof¨ Ja lekker makkelijk gezegd meneer dokter, mijn neus zit vol snot van het huilen en ik ben in paniek, adem jij lekker zelf rustig! Een vrouw zei dat ze de narcose ging aansluiten op mijn kraantje op mijn hand. Ik vroeg me af wie van de 2 dit avontuur zou gaan overleven en voordat ik kon beginnen met tellen ben ik blijkbaar in slaap gevallen.

 

Ik word wakker en kijk naar mijn buik, de baby is eruit. Oh, dan hebben ze het voor elkaar, de baby is eruit nu. Maar waar is hij? Of zij? Daar was ik niet 100% zeker van. Niemand te bekennen, pijn in mijn keel, ik kan me niet bewegen, hartslagmonitor en bloeddruk aan me gekoppeld, ik ben dus niet dood. Zou mijn baby het gered hebben? Waar is hij dan? Bij pappa? Weet hij hoe het gaat met me? Wat een vragen.

 

Nu:

Een paar dagen geleden zijn we bij een psycholoog geweest om dit te bespreken. Zij heeft ervaring met vrouwen die een zelfde soort slaap-snede hebben ondergaan en ze hebben allemaal dezelfde problemen. Ze heeft ons uitgelegd dat wanneer je in paniek wordt ondergebracht met de vraag of je ooit nog wakker wordt, dat heel moeilijk is voor je hersenen om te verwerken. Het gaat namelijk op hetzelfde moment om je baby. Je weet dat er wat aan de hand is waardoor de onmiddelijke operatie nodig is, dus er is een kans dat de baby het niet redt.

 

Je wordt wakker op een gang, alleen, zonder baby, zonder partner. Je hersenen maken de conclusie dat hij het niet gered heeft. Je raakt in shock en in mijn geval betekent dat dat je jezelf afsluit. Niet omdat je dat wil, maar dat is de basis-survival-mode van de hersenen.

 

Na uren werd ik naar mijn kamer gebracht en daar was pappa met baby, perfect gezond lag hij bij zijn pappa op zijn borst te wachten op mij. Daar zegt iemand dus ineens: ¨hier is je baby.¨ Maar je hersenen zijn nog bezig met het overleven van de shock dat je baby er niet meer is, dus dat botst met elkaar.

 

Nou, hier is hij dan, leg maar aan je borst en voeden. Hoe dan? Mijn borsten wilden dat helemaal niet, want mijn hersenen zeiden dat het niet hoefde. Ik was uitgeput, ziek en zwaar onder invloed van medicijnen waaronder morfine, waardoor je een beetje vreemd kan reageren. Aan mijn partner hadden ze niet veel verteld. Niet dat de operatie prima was gegaan en ik nog wakker moest worden of dat ik er zo aan toe was en die schrok zich rot toen hij mijn gedrag niet herkende. Ik schijn raar gereageerd te hebben en zo zou ik normaal, in gezonde toestand niet doen.

 

Tot zeker 6 maanden na zijn geboorte heb ik me gevoeld als de oppas. Zijn ouders konden ieder moment terugkomen om hem op te halen. Ik heb een beetje naar mijn eigen leven gekeken alsof het die van iemand anders was, op tv. Na een maand of 8 heb ik bij Benjamin’s consultatiearts aangegeven dat het niet lekker ging en ik tips nodig had. Ik snapte niet hoe andere moeders reageerden. Zo verliefd op hun baby, ik zag dat die babies overgaven en de boel onderscheten, zij vonden dat totaal niet erg en ik vond het maar ranzig. Blij dat mijn kind dat niet deed en ik liet hem al helemaal niet zonder luier zijn gang gaan, stel je voor zeg, gatver. Ik had niet die superblije gevoelens, ik vond een hoop lastig om te leren en mee om te gaan. Mijn baby werd altijd veel sneller rustiger bij zijn pappa en ik zal het vast verkeerd doen. Wat ben ik eigenlijk voor slechte moeder? Ik werd doorverwezen naar een psychotherapeut en daar pakten we mijn leefomgeving aan. Maar de psycholoog zei van de week dat echt de bevalling de schuldige is voor die verkeerde of missende gevoelens.

 

ALLE moeders die eenzelfde traumatische bevalling hebben gehad, hebben precies dezelfde klachten als ik zei de psycholoog. Ongeacht hun afkomst, cultuur of leefomgeving. Ik ben geen slechte moeder, ik doe het niet verkeerd. We hebben een onderbroken start gehad met paniek, shock en dramatiek wat niet zo hoort te gaan. Een vrouw hoort normaal geproken als eerste haar baby te zien, of iemand zou een foto kunnen maken zodat je altijd een geheugensteuntje hebt gaf ze als tip. Gescheiden worden van elkaar in het begin is zo slecht voor je emoties, de laatste 2 jaar hebben ze dit ook niet meer zo gedaan in het ziekenhuis, juist om deze reden. Ze hebben hun excuses aangeboden en we krijgen nu andere behandeling in het ziekenhuis.

 

Ik heb een aanmerking in mijn dossier, wat betekent dat ze gaan proberen tijdens deze bevalling te compenseren voor de eerste, zodat we nu wel dat blije gevoel krijgen. We mochten afspraken maken, aangeven wat we wel en niet willen en wat ons plan nu is. Ze passen zich aan aan onze wensen en zullen er alles aan doen om deze keer onvergetelijk te maken op de goede, juiste manier. Plan A is een natuurlijke opstarting van de bevalling, de baby komt van zichzelf, de bevalling start thuis zeg maar en je gaat met je spullen naar het ziekenhuis. Plan B is een geplande keizersnede waarbij ik wakker blijf, in plaats van een inleiding. Dat wil ik namelijk niet nog een keer, alle medicijnen en ellende met hogere risico’s dat het weer verkeerd gaat. Deze datum ligt al vast, zodat ik niet weer overtijd hoef te gaan, dat was namelijk de reden dat de inleiding gedaan werd de eerste keer. Ook heb ik 2 bevallingen gehad voor 1 baby en ik hoop dat ik me deze keer iets beter voel als we het zo inplannen. 1 bevalling voor deze baby is zat vind ik.

 

Wat ook bij het plan hoort is dat wanneer er een dramatische toestand dreigt te komen, er direct wordt ingegrepen met een keizersnede waarbij ik wakker blijf. Ze kunnen de bevalling dan remmen, zodat er een rugverdoving geplaatst kan worden en dan wordt de baby alsnog operatief gehaald, maar dan wel bij bewustzijn.

 

Deze plannen voor de veiligheid geven ons enorm veel rust, weten wat er wel en niet gaat gebeuren. We weten nu, ook al is het een beetje laat, waar we terecht kunnen voor hulp. Mocht er iets niet naar onze zin gaan, zoals een enge dokter wat ik bij de vorige bevalling had, dan mogen we dat aangeven. Wil niet garanderen dat er een andere rondloopt op dat moment, maar die arts kan er dan misschien iets mee als we zeggen dat we ons niet op ons gemak voelen.

 

In ieder geval hebben we de garantie gehad dat ik echt deze keer wakker zal blijven en mijn baby meteen mag zien. Dat is het enige wat ik absoluut wil.

 

Mocht ik op het randje van de dood liggen vanwege hevig bloeden of noem maar wat geks, dan moeten ze wel tijdelijk het lampje uitdoen om me dan te repareren, maar dan krijgen we meteen de hulp achteraf die we eerder niet gekregen hebben zeiden ze. Ze laten me niet doodgaan omdat ik wakker wil zijn, maar zo dom ben ik zelf ook niet om dat dan te negeren.

 

We hebben nooit iemand over deze problemen verteld vanwege schaamte, maar nu het ons is uitgelegd schaam ik me niet meer. Ik vraag eigenlijk alleen of mensen niet willen oordelen. Hou er rekening mee dat jouw mening misschien kwetsend kan zijn. Als je iets niet snapt, vraag het en ik leg het uit, maar roep niet zomaar dingen als: lekker makkelijk, dat vind ik geen bevalling, maar ik deed het zonder pijnbestrijding dus ik ben beter, dat soort uitspraken. Is niet nodig en het brengt niks goeds. Ieder mens is anders en laat elkaar asjeblieft in hun waarde. De een gaat makkelijker met pijn om, de ander is bijvoorbeeld helemaal niet bang. Ik ben een sterk persoon, ik kan alles (nou ja alles niet natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel) en ik heb hiermee enorm veel moeite gehad.

 

Toen mijn zoontje voor het eerst viel en bloedde, toen pas openden al mijn moedergevoelens zich en merkte ik dat ik alles zal doen om hem te beschermen. Hij had pijn en ik ging dat voor hem oplossen. We waren toevallig onderweg naar de dokter dus ik heb hem meteen na laten kijken. Dat was mijn wakkerschud moment en sindsdien groeiden de positieve gevoelens over de twijfels heen. Nog steeds heb ik een nuchtere kijk op situaties, ik zal echt niet een dokter bellen voor een verstopte neus en een hoestje, moet wel wat ernstiger zijn wil ik schrikken. Maar ik ken nu ook eindelijk die gevoelens waar die andere ¨blije moeders¨ het over hadden.

Nog geen reacties

Geef een reactie