Blog

Kilo’s en kleertjes

Na het hele verhaal over onze informatie avond, wat echt niet voor iedereen interessant is, is het weer tijd voor een ‘normale’ post.

 

Kilo’s

Jezus wat een gewicht! 11 kilo heb ik er nu bij en ik heb geen idee hoeveel er nog bij gaat komen. Ik weet niet of het verstandig is om uit te gaan van de 20 kilo en dan hopen dat het meevalt, of dat dit juist niet slim is. Ik weet dat de baby nog 1 tot 1,5 kilo nodig heeft om op het normale geboortegewicht te zijn, dus op die kilo’s reken ik sowieso alvast. Ik word alleen steeds angstiger over wat er nog gaat komen. Durf ik straks nog wel van de bank op te staan? Val ik straks niet om? Kan mijn lichaam dat wel, zo groot opblazen zoals je anderen ziet? En dan na de bevalling, hoe zal alles er dan uitzien? Over sommige dingen wil ik helemaal niet nadenken en gewoon afwachten hoe het zal lopen en ik denk eigenlijk dat dit de beste manier is. Tuurlijk is het allemaal nieuw en ben ik zenuwachtig, maar ik kan me er wel druk om maken, ik kan het meeste toch niet veranderen. En als ik me iets heb voorgenomen, dan is het wel: Niet druk maken om iets waar je niks aan kan doen. (Maar toch wil ik niet té groot en ‘dik’ worden!)

 

Kleertjes

IMAG0577 (2)

We hebben een stapel kleertjes overgekocht van kennissen die ze niet meer nodig hadden, samen met wat extra spulletjes zoals een lamp en schilderijtjes. We hebben voor het Winnie de Pooh thema gekozen en de babykamer wordt zo schattig! We hebben zo goed als alles in huis en klaar voor de baby. De kinderwagen is zo goed als onderweg, de commode staat in huis, maar heeft de verkeerde kleur. Mochten we geen andere kunnen vinden die ons zint, dan gebruiken we hem wel, maar eigenlijk is dat het enige meubel met een andere kleur dan de rest en het staat een beetje stom. We hebben genoeg kleertjes, zalfjes, talkpoeder, speentjes, thermometer, eetstoel, badspeeltjes enzovoort. Alleen moeten we nog even kijken naar een mobil voor boven het bedje. Oja, en even een pak luiers in huis halen. Een box en los speelgoed kan nog even wachten, daar kan toch niet meteen mee gespeeld worden en hij kan zolang ook op een kleed spelen. (Zo’n speciaal speel-kleed, zelfde idee als een mobil, maar dan voor op de grond en de baby ligt eronder) Echt, deze baby ziet er straks uit als een klein knuffelbeertje!

Informatieavond ziekenhuis

Gisteravond hadden we een informatieavond ‘Förlossningen’ in het ziekenhuis. Ons ziekenhuis is Karolinska, Huddinge. Hier kregen we een 2,5 uur durende lezing over de bevalling, pijnbestrijding en de gang van zaken in dit ziekenhuis. En allemaal in het Zweeds. Ik heb zelf ongeveer 80% echt begrepen wat ze vertelden. Op het moment dat het te medisch werd snapte ik het soms niet en moest ik even mijn lief aanstoten. Maar over het algemeen was het goed te doen en hebben we allebei veel geleerd tijdens deze lezing. Ik zal hieronder wat dingen opsommen:

 

De bevalling

Op het moment dat je thuis bent en je denkt te gaan bevallen, moet je het ziekenhuis bellen en vertellen wat je hebt/voelt. Zij schatten dan in of je serieus nu je baby krijgt of dat je bijvoorbeeld zenuwachtig bent, voorweeën hebt en nog even thuis kunt blijven. Goed, als ze zeggen dat je moet komen, pak je je spullen die je hebt klaargezet en vertrek je naar het ziekenhuis. Je man gooit je af bij de voordeur, je wordt naar binnen gehaald en ontvangen door de verloskundigen, verpleegsters en/of arts en je man komt zo snel mogelijk naar je toe wanneer hij de auto heeft geparkeerd. Ik schrijf hier ‘je man’, omdat dat het makkelijkst is voor mij om te schrijven, maar het mag natuurlijk ook je lieve buurvrouw zijn. Je wordt grondig gecontroleerd en ingeschreven en je krijgt een kamer toegewezen. Bij deze lezing hebben ze een kort lijstje gegeven wat je minimaal nodig hebt en de rest krijg je in het ziekenhuis. Dit is onder andere:

  • Babyautostoel,
  • Babykleertjes,
  • Papieren van je bloedonderzoek,
  • Legitimatie,
  • Telefoon/camera met opladers,
  • Comfortabele kleren voor jou en je partner.

 

Pijnbestrijding

De middeleeuwen zijn al even voorbij en er komen steeds meer manieren van pijnbestrijding bij een bevalling bij. De methoden die we gisteravond voorgeschoteld hebben gekregen zijn: Gas, Ruggenprik, Elektrodenstickers, Opblaasgeval met afstandbediening.

  • Het gas is niet schadelijk voor de baby en het dekt de ergste top van de pijn van een wee. Op het moment dat er een wee aankomt neem je 3 teugen gas en je legt daarna het masker weg.
  • De ruggenprik is de meest effectieve pijnstiller en wordt alleen geplaatst na grondige controle. Er mag niets mis zijn in of op je lichaam, want dat risico nemen ze niet.
  • De (meestal 2) elektrodenstickers plak je op de plek waar de meeste pijn is en je geeft door middel van de knopjes op je afstandbediening de kracht van de stroomstootjes aan.
  • De laatste was een soort opblaasgeval, maar ik heb van deze methode te weinig meegekregen om er echt iets nuttigs over te kunnen vertellen. Vraag dit zelf na bij je Barnmorska.

Je moet zelf om de pijnbestrijding vragen en ze zullen je nooit iets opdringen. Bij de normale bevalling zal dit gegeven worden totdat je de baby eruit hebt gepersd.

Mocht je een Keizersnee nodig hebben, blijf je bij een geplande operatie wakker en word je verdoofd (mits je lichaam het toelaat) en als er iets onverhoopt misgaat en ze moeten je met spoed opereren in verband met gevaar, dan word je onder narcose gebracht.

 

Verder werd er uitgelegd dat je de navelstreng kan doneren, wat je wel en niet kan en mag eten tijdens deze tijd en de regels in dit ziekenhuis:

  • Je moet van tevoren een bevallingsbrief/plan schrijven, waarin je je wensen aangeeft. Op het moment dat je er daadwerkelijk bent kan je altijd nog je gedachten veranderen, ze willen echt zo goed mogelijk voor je zorgen in dit ziekenhuis.
  • Ze hebben verteld dat je echt geen water hoeft te drinken, liever niet zelfs, want je hebt energie nodig. Dus drankjes waar gewoon suiker in zit, snacks waar voedingsstoffen inzitten, alles om je energie zo goed mogelijk op peil te houden. Wat ik hiervan daadwerkelijk gehoord heb: ‘Coca-Cola, Red Bull, snoepjes, chocolade’. Maar ik kan me vergissen 😛
  • Er mogen maximaal 2 personen bij je in de kamer komen en er zal ook geen leger aan artsen bij je komen kijken. Er staat rust en kalmte centraal.
  • Er is geen bezoekuur! In dit ziekenhuis hebben ze waarschijnlijk de hele afdeling moeten verbouwen wegens ruimtegebrek, om meer kamers te kunnen maken. Je bezoek mag wel naar het ziekenhuis komen, je gaat dan met de baby door de deuren de afdeling af, maar je mag niet verder weg. Je kan elkaar gedag zeggen ‘bij de liften’ en daar houdt het helaas op. Misschien verandert dit in de toekomst, ze zijn op dit moment druk bezig met verbouwen van het hele medische gebied, dus dat zou goed kunnen. Vraag altijd naar de bezoektijden voordat je gaat bevallen, zodat je niet voor (ongewenste) verassingen komt te staan.

 

Dat waren de ‘lessen’ voor vandaag. Is hier iets niet duidelijk, schrijf een reactie en ik kom bij je terug.

Bij twijfel raad ik sowieso aan om je Barnmorska te bellen of direct naar het ziekenhuis bellen met je vragen. Ze zijn over het algemeen allemaal superlief en van de artsen die ik persoonlijk gezien heb spreken ze perfect Engels. (Voor het geval je nog geen Zweeds spreekt) Voor mij is het op zich goed te volgen, omdat ik weet waar ze het over hebben. Bij de lezing gebruiken ze een powerpoint presentatie waar je ook de onderwerpen geschreven ziet staan, dus dat is wat makkelijker. Ik heb nooit lessen gehad, alleen actief met mijn vriend gesproken, dan kan je ongeveer je niveau inschatten en bepalen of je meer of minder hulp nodig hebt.

30 weken

Vrijdag hadden we weer een controle bij de VK. Zoals altijd wordt dan even mijn suiker en bloeddruk gemeten en die waren weer goed. Één van de routine checks is het opmeten van je baarmoeder. Je gaat op de tafel liggen, maakt je buik vrij en de VK gaat meten hoeveel centimeter er zit tussen je schaambot en de bovenkant van je baarmoeder. Zij kan dat blijkbaar voelen, die bovenkant van de baarmoeder, maar het is mij nog niet gelukt. De vorige keer was het 26 cm en deze keer was het 30 cm, de baby kan dus goed groeien en heeft genoeg ruimte, zei onze VK. Ook zullen we nu iedere keer naar het hartje luisteren en deze keer was hij heel snel gevonden! Superschattig als je dat gebonk hoort op dat apparaat en de kleine begon flink te schoppen naar het apparaatje. We moesten allebei wel lachen en de VK grapte dat hij het misschien niet zo leuk vind, al dat geprik :)

IMG_20140328_145033

Hoewel ik er echt geen zin in heb, zijn we die middag toch naar buiten gegaan voor een wandeling. Ik vermaak me namelijk thuis ook wel, maar ik weet dat lopen heel goed is als je zwanger bent. Als je niet zwanger bent trouwens ook, maar ik zou zo’n spijt hebben als de bevalling tegenvalt en ik erachter kom dat lopen had geholpen. Naast ons appartementengebouw is een bos en ik was wel nieuwsgierig hoe het eruit zag ‘van binnen’. Dat viel wel lekker tegen, het is hier niet zo plat als in Nederland en er zijn flink wat steile hellingen waar je omhoog moet. Normaal voel je dat al in je benen, maar nu merkte ik die extra 10 kilo ook erg goed! Maar, alles voor de baby, een beetje gezond bewegen is voor ons allebei goed, dus ik geef niet op. Het landschap is ook wel erg mooi, dus dat maakte het de moeite waard.

IMG_20140328_141456

De lente is half begonnen. ‘s Morgens wil de temperatuur nog weleens rond het vriespunt liggen, maar de bloemetjes staan ook zo goed als in bloei. Dus vandaar een halve lente. Overdag is het echt lekker weer, goed uit te houden met een trui over je shirt, want een winterjas is nu te warm. Sneeuw zie je niet meer en de bomen en struiken worden steeds groener. Over fluitende vogeltjes zou ik eerlijk gezegd niet weten of je daaraan kan merken of de lente begint, want we hadden 1 gek die de hele winter heeft zitten fluiten.

IMAG0569_1 (2)

Nu begint het zware gedeelte, die buik zit in de weg! ‘s Avonds liet ik een papiertje vallen toen ik op de bank zat en ik heb 3 serieuze pogingen gedaan om het op te rapen, maar het lukte gewoon echt niet! Teleurgesteld gaf ik het maar op, ik dacht: ¨Ik pak het wel op als ik volgende keer opsta.¨ Maar mijn lief zag de blik in mijn ogen en raapte het papiertje maar voor me op. Hij pakte me beet en knuffelde me gauw. ¨Geeft niks hoor lieverd, ik doe het wel.¨ met een lieve glimlach. Dat maakt een hoop goed.

 

Geestelijk bereid ik me alvast voor op de sportschool na de bevalling. Het is namelijk wel leuk, een baby krijgen, maar sinds deze week begint echt alles ineens uit te zetten. Mijn ringen draag ik al een paar weken niet meer, mijn gezicht is nog boller en ik heb strepen gevonden op mijn bovenbenen. Ze zijn niet waanzinnig groot, maar wel even dat je denkt: ¨Goh, ik word echt dikker nu.¨ Op mijn buik heb ik gelukkig geen strepen, maar ik hou er wel rekening mee dat die vanaf nu elk moment kunnen verschijnen omdat mijn buik strak staat en ik weet niet hoeveel ik nog mee kan rekken. Mijn borsten zijn zo zwaar dat daar nu ook wat streepjes staan en mijn rug heeft daar ook last van. Kan niet wachten tot de baby er is en wat melk gaat drinken zodat ze wat lichter worden 😛

Het weer in Januari – Maart

Het weer kan hier erg variëren, net als we in Nederland gewend zijn.

11 Januari 2014

11 Januari 2014

Zoals je kunt zien was het op 11 Januari lekker koud, zoals het hoort. ‘s Nachts is het dan rond de -8 tot -10 graden en overdag met een zonnetje komt de temperatuur net niet boven de 0 uit.

2 dagen later hadden we dit:

13 Januari 2014

13 Januari 2014

Een zonnetje dat schijnt op de bomen, waar af en toe een laag sneeuw vanaf valt, maar het blijft nog verraderlijk koud.

13 Maart 2014 (out is op het balkon)

13 Maart 2014 (out is op het balkon)

2 maanden later zou het nog steeds winter moeten zijn, maar niets is minder waar hier. Net als de rest van Europa is het weer hier flink van slag, want vorig jaar rond dezelfde tijd was het nog een strenge winter. Ons balkon is ingebouwd met glas, waardoor het een paar graden warmer is dan buiten, of binnen in het appartement. Maar dan nog: 25 graden in Maart, doe even normaal.

 

Alsof ze me gehoord hebben, is op 19 Maart de lol er weer af en sneeuwt het weer! Bewijs:

19 Maart 2014

19 Maart 2014

Niks groene bomen, gras gaat helemaal nog niet groeien en dat foldertje dat in de bus lag over bad en strand aanbiedingen gooien we maar gauw in de papierbak. (Zweden zijn trouwe recycelers, moet je even aan wennen)

Dus denk je: ‘dat kan dan toch ook weer zo snel terugdraaien?’

 

21 Maart 2014

21 Maart 2014

21 Maart 2014

Ja hoor, dat kan! Op 21 Maart scheen het zonnetje weer met al zijn kracht en was het voor het raam lekker weer zo’n 19 graden. De natuur doet zijn best om de sneeuw zo snel mogelijk te laten smelten en de automobilisten zijn absoluut niet blij mee dit weer. Ze gebruiken nu namelijk winterbanden met speciale anti-slip-spikes en als er geen sneeuw ligt en er gestrooid is, slijten je banden vreselijk snel. Maar met deze schommelingen kan je het ook niet riskeren om je zomerbanden weer onder de auto te (laten) smijten, want wat nou als het volgende week weer sneeuwt?

Wipstoeltje

Van mijn vriend zijn zus hebben we al aardig wat spullen gekregen voor de baby, onder andere een wipstoeltje.

Maar of de baby daar straks ook daadwerkelijk in kan liggen?

IMAG0564 IMAG0565

 

Reya vind hem namelijk wel erg lekker liggen :) (voor de paniekzaaiers onder ons: we maken hem goed schoon voordat de baby erin gaat)

 

Verder hebben we vooral een hoop kleertjes gekregen, een bedje met alles erop en eraan, een slee en een eetstoel. Dus de meeste grote dingen en kleren hebben we nu, wat een verademing! Nu kunnen we rustig zitten en denken: ¨Als de baby nu per ongeluk zou komen, kan het in een bedje slapen en kleertjes aan.¨ Heerlijk gevoel dit!

Op de luiers na dan, daar hebben we het nog even niet over 😛

De eerste 6 maanden

Eerlijk gezegd lijken de eerste 6 maanden wel voorbij gevlogen als ik nu terugkijk. Op dat moment zelf dacht ik er wel anders over, omdat ik de eerste 3 maanden (of zelfs iets langer) zo misselijk was. Maar nu ik terugkijk, is het best snel gegaan.

 

In de eerste tijd ga je niet zo vaak naar de verloskundige. Ik heb gevraagd hoe dat zit en het komt eigenlijk neer op: ‘zolang jij je goed voelt en geen rare dingen doet, kun je vertrouwen op je lichaam dat het goed voor je baby zorgt.’ Nou vooruit, op goed geluk dan maar. In deze eerste 6 maanden ga je ongeveer elke 4-6 weken langs de VK en deze afspraken zijn voornamelijk om te kijken of je waarden goed zijn. Je wordt regelmatig geprikt in je vinger voor het suiker- en ijzergehalte te controleren, je moet even op de weegschaal (heb ik zo’n 3 keer gedaan tot nu toe) en als je geen andere bijzonderheden of vragen hebt ben je ook vrij snel weer klaar. Vanwege hoge bloeddrukken in mijn familie wordt deze ook altijd gecontroleerd bij mij.

 

Alleen mijn afspraken duren altijd tot de max, omdat onze VK niet zo goed is in Engels en dus alles in het Zweeds gaat. Mijn lief is er gelukkig altijd wel bij om te vertalen, mochten we er echt niet meer uit komen. In het ziekenhuis zijn ze overigens erg goed in Engels, dus ik ben wat dat betreft wel gerust dat we niet vastlopen met de communicatie bij de bevalling.

 

Bij ons laatste bezoek, dat was rond de 25e week, werden alle afspraken voor de rest van de zwangerschap ingepland. Vanaf de 29e week ga je elke 2 weken naar de VK. Zo houden ze jou en de baby (vanaf buiten) goed in de gaten. Maar goed dat ik geen werk heb op dit moment, anders had mijn baas denk ik niet zo blij geweest met al die afspraken!

 

Binnenkort gaan we naar een ouderbijeenkomst in het ziekenhuis, waar we informatie gaan krijgen over de bevalling en dergelijke. Geen idee nog wat ons te wachten staat en ik ben blij dat ze ons die informatie geven. De week erna gaan we naar een ouderbijeenkomst van onze VK zelf en ze had aangeraden om na de bijeenkomst in het ziekenhuis eventueel vragen op te stellen zodat zij ze kan beantwoorden.

Nieuw huis

Na maanden (bijna een jaar) in de wachtrij te hebben gestaan op een appartement-ruil-site (lagenhetsbyte.se) hebben we eindelijk een nieuw appartement gevonden. Het is een 4 kamer woning in dezelfde straat waar we al woonden, dus dat is wel fijn met de buurt en wat er te vinden is. Eindelijk kunnen we ademhalen wat betreft visite, kinderkamer, ruimtegebrek! Wanneer je dit nieuws vertelt krijg je uiteraard te horen: ¨Ik zei toch dat het goed zou komen.¨ En je verdiept je maar weer op het fijne nieuws voor jezelf, je vrienden en je inrichting zodat de domper meevalt. Het voelt bijvoorbeeld alsof je iemand een complimentje geeft over een mooie trui die ze aanhebben en ze antwoorden met: ¨Wat, dit oude ding? Dat heb ik al 3 jaar in de kast hangen.¨ Dan krijg jij meteen het gevoel dat je compliment niet gewaardeerd wordt, plus dat je gaat twijfelen over je eigen modegevoel. Je denkt nog wel twee keer na voordat je (dezelfde persoon) weer een compliment geeft.

 

Nu kunnen we plannen gaan maken voor de baby/kinderkamer, de kinderwagen kan zowaar ons huis inrijden! (voorheen was daar echt geen plek voor) En op het moment dat er iemand van ver komt logeren, kunnen ze in hun ‘eigen’ kamer zodat zij en wij wat privacy hebben.

 

We hebben zelfs een tweede toilet, wat geen overbodige luxe is. Als er iemand in bad wil of straks de baby er is, kan je gewoon naar het tweede toilet gaan zonder dat je last van elkaar hebt. Doe ik sowieso al niet hoor, naar het toilet gaan als er iemand onder de douche staat, moet het wel heel gek lopen, haha!

De tweede echo

Na 20 weken is het weer tijd voor de echo. Op basis van de berekening via laatste periode had dat allang geweest, maar mijn perioden waren niet zo betrouwbaar, dus het werd later dan gedacht. Tijdens deze ‘fotoshoot’ lag de baby ondersteboven met de bips in de lucht. Bij de eerste aanraking van het apparaat hadden zij en mijn vriend allebei al gezien wat het geslacht was en ik niet. Er werd gekeken naar de voeding en de navelstreng, hoe de ligging was, of er genoeg ruimte was en er werd weer gemeten. De baby groeide precies goed naar aanleiding van de vorige metingen, perfect nieuws dus! De vrouw kon ingewanden zien zoals de lever, nieren, we zagen het hartje kloppen en je kon de hersentjes zien. Al waren de meeste organen gewoon een grijze derrie voor mij, wat ik ook schaamteloos heb gezegd. Lichtgrijs en donkergrijs. Op de ruggengraat en de rest van de ‘grotere’ botten na. Je kon goed de schedel zien, de ribben en de armen en benen. Die zie je ook heel goed bewegen op de camera en dat is heel schattig om te zien.

Vanwege geld en ruimte wilden wij graag weten wat het geslacht is, zodat we goed konden plannen. Je moet veel dingen al van tevoren in huis hebben, zoals kleertjes, kastruimte, bedje, kinderwagen en het is veel makkelijker om te weten of het roze of blauw wordt. Ook als iemand een cadeautje wil kopen is het makkelijker en soms leuker. Ik vroeg aan haar of ze kon zien wat het is en ze glimlachte. Ze zei van wel en ze zou het laten zien. Ze ging terug naar de billen en weer lag de baby keurig wijdbeens, zodat we heel makkelijk konden kijken. Ze draaide de camera nog een beetje (ik dacht dat hij er via m’n oor uit zou komen) en ze vertelde dat je ‘hier’ de balletjes kon zien en het deel wat uitstak was het piemeltje. Het is een jongen!! Wat ongelofelijk schattig! Mijn lief krijgt zijn mini-me en stiekem ben ik daar een beetje jaloers op smiley Verder hadden we eigenlijk alleen meisjesnamen verzonnen, dus dit wordt nog wel een klus denk ik. Maar ach, samen kom je er wel uit en na de geboorte heb je hier nog 2 maanden (in Nederland binnen 3 werkdagen) de tijd om een naam te bepalen en door te geven aan de gemeente.

Ze heeft het geprobeerd, maar hij wilde niet op de foto :(

Ze heeft het geprobeerd, maar hij wilde niet op de foto :(

Laat het verzinnen maar beginnen!

Alleen zou ik het zo stom vinden als het geboren wordt en het is toch een meisje, zit je met je blauwe spullen en je hebt het aan iedereen verteld. Ach, het is mijn blog, ik deel graag mijn ervaringen en ideeën en mocht het toch nog anders uitpakken, is het nog steeds een schattige baby. Ik heb van mezelf een foto van toen ik 2 jaar oud was, daar had ik een blauwe trui aan met een blauw tuinpak, dus best wel jongensachtig, maar dat staat ook heel erg leuk.

De eerste echo

Onze VK heeft voor ons een echo ingepland net na de kerst. Het wordt dus een laat kerstcadeautje om naar de baby te kunnen kijken. Nadat we terug zijn gekomen van vakantie hebben we lekker kerst gevierd en nu is het tijd voor de echo, spannend! De vrouw die de gel op mijn buik smeerde en het apparaat op mijn buik duwde om de baby te vinden maakte ons nerveus door deze woorden: ¨hier zien we 1 baby…¨ Dus ik heb meteen gevraagd hoeveel er in zitten en ze zei gelukkig maar 1. Pfffff, wat een opluchting!

Begrijp me niet verkeerd, het is leuk hoor een tweeling, maar we wonen in een klein appartementje. We hebben wel een grote woonkamer, maar die dient meteen ook als slaapkamer en de baby moet hier ook komen te slapen, als het een tweeling is wordt het chaos en crisis! Dan krijg je nog reacties van familie die wil overkomen, dat zou dan ook nog in dezelfde kamer moeten, help!! Zie je het voor je: één kamer, 2 volwassenen, 1 baby (misschien wel 2), 2 katten en dan nog visite die de ruimte moet hebben? Dat kan toch niet joh. En we willen het ook niet.

Deze woonsituatie is normaal misschien niet zo’n heel groot probleem, je vindt dan wel een weg om ook een deel als babykamer te kunnen inrichten. Je kan natuurlijk gewoon aangeven dat je geen huis vol visite wil en alleen mensen op afspraak langs laten komen, per twee ofzo, om het niet te druk te maken en godzijdank krijgen we maar 1 baby. Maar omdat ik uit het buitenland kom, wil dat zeggen dat mijn familie en vrienden dus ook van ver komen en die kan je niet na een uur kraamvisite wegsturen, hoe ga je dit oplossen? Antwoord: Dit hoor je niet zelf op te moeten lossen, deze mensen moeten zelf snappen hoe je situatie is en het zelf begrijpen, doen ze dit niet, dan moet je ze niet uitnodigen.

Tijdens deze echo maten ze het hoofdje en een dijbeen op om te bepalen hoe oud het babietje is en het schijnt dat we twee weken te vroeg waren. Het babietje was pas 16 weken in plaats van 18 en er was ook nog niet te zien wat het geslacht was. De baby had eigenlijk helemaal niet zo’n zin om op de foto te gaan en de vrouw had veel moeite om enigszins een fatsoenlijk plaatje te maken. Nadat ik het gevraagd had gaf ze toch een fotootje mee en omdat de kwaliteit zo slecht was hoefden we die ook niet te betalen. Dat was wel lief en ik wilde graag een fotootje om er af en toe naar te kijken. Er werd voor ons een nieuwe afspraak gemaakt zodat we met 20 weken (op de helft!) weer konden kijken en dan wel genoeg konden zien (als je dat wil weten natuurlijk).

1536552_10152099971327236_1558507392_n

Voordat we naar de tweede echo gaan hebben we eerst nog een afspraak bij de VK en daar kregen we nog wat informatie die we later in de zwangerschap moeten lezen, over borstvoeding enzovoort. Er werd bloed geprikt, wat heel moeizaam ging want mijn lichaam wil mijn bloed graag zelf houden. Plastestje voor de vitamientjes (denk ik) en ijzer en suikermeting. Dat ijzer gaat maar omlaag en ik krijg de tip om een drankje op te halen bij de apotheek. Dat doen we ook braaf op de terugweg naar huis.

De eerste periode afwachten

Nadat je de personen hebt ingelicht die je het wilt vertellen, moet je afwachten of het vruchtje blijft zitten. De welbekende eerste drie maanden, of 12 weken. Er kan namelijk nog van alles misgaan en je lichaam stoot het dan zelf af. We hebben gevraagd aan de moeder van mijn vriend hoe zij dat heeft gedaan vroeger, met vertellen. Zij zei dat je het gewoon aan je familie kan vertellen, want op het moment dat het misgaat heb je steun van deze mensen. En we vertrouwen ze ook wel dat ze niet iedere week aan de telefoon hangen om te vragen hoe het gaat, ze geven je die rust wel.

Pas na de eerste drie maanden hebben we het voor het publiek bekend gemaakt, ook mensen die verder weg staan mochten het nu weten, dus via Facebook een post maken is wel zo makkelijk. Heel begrijpelijk is het voor sommige mensen een shock. Deze mensen hadden bijvoorbeeld nooit verwacht dat ik mijn spullen zou pakken en naar Zweden zou verhuizen, maar al helemaal niet dat wij samen kinderen zouden krijgen. Ook heb ik regelmatig gehoord dat ze het al wisten, omdat iemand het ze al verteld had. Dat terwijl ik toch heel duidelijk heb aangegeven dat ik dat niet wilde. En heel veel reacties zijn absoluut lief en leuk, zoals het hoort. Natuurlijk mag iedereen zijn eigen mening hebben, maar als je het er niet mee eens bent, hou je het maar lekker voor je. Niemand heeft er namelijk wat aan en je kan het niet veranderen.

Nu is het voor mijn kant van mijn familie, vrienden en kennissen al helemaal makkelijk om te zeggen dat het zo leuk is, want ik ben zo ver weg dat die personen heel ¨egoïstisch¨ kunnen denken dat zij er toch niets voor hoeven te doen. Ik zal hen niet vragen om op te passen, ze hoeven geen cadeautje te brengen, ik zal ze niet om hulp vragen bij de vieze luiers. Nee, dat is ideaal joh, iemand die ver weg een baby krijgt.

Verder merk ik ook dat wanneer ik ergens mee zit en dat vertel aan iemand, je vaak de reactie krijgt: ¨Ach, het komt toch allemaal wel goed.¨ En: ¨De baby merkt dat niet, die groeit wel.¨ Ja, wat heb ik daaraan? Dus dan hou je over de rest je mond maar. Ik probeer er niet teveel tijd aan te schenken en hou me meer bezig met wat om me heen gebeurt, da’s belangrijker. Ik moet hier voor mezelf zorgen en nu ook voor een groeiende baby in mijn buik en alles moet hier geregeld worden. We wonen tenslotte in een studio, wij slapen in de woonkamer en de baby zal hier ook een plekje moeten krijgen.