Blog

Intakegesprek bij de verloskundige

We hadden de afspraak bij de Barnmorska (verloskundige) en we waren erg zenuwachtig. Ik voelde me een beetje alsof ik iets heel erg fouts gedaan had en nu straf ging krijgen. Onze verloskundige (VK) stelde ons gerust en schatte de zwangerschap op ongeveer 7 weken, afgaande op mijn laatste periode. Een uitgerekende datum zal dan eind Mei worden en we kregen wat papieren om in te vullen en voor de volgende afspraak mee te nemen.

Er werden vreemd genoeg geen tests afgenomen, ik hoefde niet opnieuw op een testje te plassen, er werd geen bloed afgenomen, niets. Ze ging er vanuit dat ik de waarheid sprak en niet de boel in de maling nam.

Toch vond ik het wel raar, we kregen geen bevestiging of iets. Dus toen we thuiskwamen dacht ik bij mezelf: ja, maar misschien was het wel vals alarm? Ik had 2 van die digitale testen gekocht en ik had er dus nog eentje over, zal ik het doen of zal ik het niet doen? Ja toch maar doen, er gebeurt heus niks, moest ik mezelf vertellen. Dus ik ging opnieuw dat testje doen om te kijken of het ¨nog steeds zo was¨ en ja hoor, meteen gaf het zwanger aan, even wachten op de weken. Nu stond er 3+ op het schermpje, wat dus betekent dat het aantal hormonen is gegroeid, dat is dan wel goed nieuws! Het gaat blijkbaar goed daar onderin mijn buik, er groeit iets!

IMAG0461

We hadden samen al veel eerder besproken hoe we dachten over kinderen. Omdat er zo’n afstand tussen ons was is het belangrijk dat je over dit soort zaken toch wel hetzelfde denkt, of er in ieder geval over kan praten. We wilden allebei graag kinderen en er was zelfs al een paar keer aan hem gevraagd wanneer het nou voor hem ging gebeuren, aangezien hij net 30 is en veel van zijn vrienden getrouwd zijn en kinderen hebben. Een soort van sociale druk, zeg maar. Beiden hadden we het idee dat we dan een groter huis nodig hebben en mijn lief wil graag een auto voor de deur hebben voordat er een kleintje aankomt.

Bij de volgende afspraak bij de VK leverde ik de papieren in van vorige keer. Deze gingen over alcohol, drugs en rook-gewoonten en je moest de vragen eerlijk invullen. Mijn gewoonten waren prima, de laatste maanden, bijna een jaar had ik al bijna niets meer gedronken en ook het roken werd steeds minder. Toen ik de eerste positieve test in mijn handen had heb ik ook meteen mijn sigaretten weggegooid en sindsdien niet meer gerookt. Drugs gebruikte ik al helemaal niet en dat ene glaasje voor de gezelligheid bij een etentje kan ik ook wel laten staan, daar zit totaal geen probleem.

Er zat ook een vragenlijst bij over ziekten en aandoeningen in je familie. Ik heb ingevuld dat hoge bloeddruk onder de vrouwen normaal is, er wel geweld is voorgekomen en psychische problemen ook niet onbekend zijn. Mijn bloeddruk zal in de gaten gehouden worden, de laatste twee zijn niet te meten en er werd aangegeven dat als ik wilde praten, dat dat dan ook plaatselijk kan bij een vertrouwenspersoon. Ik kan met mijn lief goed praten, dus voor mij is het niet nodig, maar het is goed om te weten dat het kan.

Zwanger, en nu?

Na een paar weken werkloos geweest te zijn begon ik me een beetje raar te voelen. Buikpijn, maar niet ongesteld en huilbuien om niks. Maar even een testje kopen uit de automaat in de supermarkt. Negatief, balen. We hadden allebei zoiets van: ach, zo snel zal er niks gebeuren, want ik ben in 14 jaar nog nooit zwanger geworden dus dat zal nu ook wel heel lang duren voordat dat lukt. Maar waarom voel ik me dan zo raar en heb ik wel de normale buikpijn?

Volgende week maar ff naar de dokter, want misschien heb ik een rare infectie of is er iets stuk in mijn buik. Heel stiekem hoopte ik dat het wel zwangerschap was, want dan geeft het niet dat je je raar voelt, dat is dan heel normaal. Ik wil niet ziek zijn of dat er iets stuk is natuurlijk, dan maar de ‘gezonde’ reden. Via internet heb ik maar de dure merken test gekocht, die ook aangeeft hoeveel weken, zo’n digitaal ding.

Op een ochtend toen ik wakker werd en ik nodig moest plassen, dacht ik dat het wel een mooie dag is om ff zo’n test te doen, dan weet ik wat ik tegen de dokter kan zeggen maandag. Geeft dat ding meteen al zwanger aan, met 2-3 weken!! Wauw, dat had ik echt niet verwacht! Maar gauw mijn lief wakker maken, die net uit de nachtdienst kwam smiley

IMAG0460

Zwanger, en nu?

Met de positieve test in handen denken we even in stilte na. We wisten al dat er een Mödravårdcentral MVC (Moeders-gezondheids-centrum) bestond, want daar ga je heen voor tests, je anticonceptie en nog veel meer verschillende dingen zoals voorlichting of inentingen en dergelijke. Mijn lief belde naar het MVC en meldde aan de telefoon dat ik een positieve test had en wat er nu moest gebeuren? De mevrouw merkte dat het ‘de eerste’ was aan de reacties van mijn vriend en vroeg wanneer mijn laatste periode was. Gelukkig houd ik dat goed bij, aangezien ik nog nooit regelmatig ben geweest en ze gaf aan de volgende week langs te komen voor een intake gesprek.

Besluit om in Zweden te wonen

En dus te emigreren van Nederland. Waar begin je, wat moet je regelen, moet ik nog terug naar Nederland, heb ik al mijn spullen? Duizend vragen komen op je af wanneer je zo’n besluit neemt en dus ga je beginnen met googlen. Emigreren, hoe dan?

  • Als eerste heb ik besloten om mijn klasgenoten in te lichten, zij vormen onder andere met mij een projectgroep dus wel zo netjes om te laten weten dat je ermee stopt. Met deze lieve mensen had ik de meeste afspraken staan, dus ik vond het wel zo eerlijk om ze als eerste te vertellen van mijn plannen.
  • De tweede stap was voor mij om mijn opleiding stop te zetten en daarmee ook de studiefinanciering. Makkelijk geregeld met je DigiD en inlognaam, dus binnen 1 dag de grootste dingen al geregeld. Denk je.
  • Bij de gemeente uitschrijven en doorgeven waar je heen gaat. Keurig netjes via de website te doen met weer je DigiD en telefoon. Netjes het adres doorgegeven van mijn nieuwe woonplaats en zij doen de rest. Instanties als de Belastingdienst informeren altijd eerst bij de Gemeentelijke Basis Administratie (GBA) wat je adres e.d. is dus daar hoef je al niets voor te doen.
  • Mijn beste vriendin was daarna aan de beurt, wie me volop gesteund heeft met de reis hiernaartoe, ook al was ze doodsbang dat ik levend begraven werd of ik stukken gehakt en gekookt werd voor een kannibaal zijn avondmaal, maar ze stond wel achter me. Mijn ex moest ook weten dat ik niet meer terugkwam, daar woonde ik tenslotte nog, is wel iets wat je even moet laten weten.
  • De belachelijk dure zorgverzekering in Nederland hoef je niet te betalen als je uitgeschreven bent, maar ik betaalde die nog wel 2 maandjes, dus ik heb een mail gestuurd of ik kon opzeggen. Was geen probleem en ik kreeg mijn betaalde premie met terugwerkende kracht terug vanaf de datum dat ik me uitgeschreven had van de gemeente.
  • Verder kan je je vrienden inlichten, een post maken op je sociale media, emails rondsturen, sms-sen of wat dan ook.

Dan heb je dat achter de rug en dan ga je denken: Ok, dat is Nederland, nu ben ik hier en wat ga ik doen? Een baan zoeken als eerste maar, dan zien we daarna wel verder. Dus meteen een Engelse brief geschreven, mijn CV ge-updated, vertaald en uitsturen maar!

Tijdens het wachten op reacties realiseer je je dat je de helft van je bezittingen nog in Nederland hebt staan, plus 2 katten. Mijn ex had intussen al gevraagd ¨hoe ik dat nou ging doen met die katten¨ want hij had duidelijk geen zin om daarvoor te blijven zorgen. Mijn auto had ik inmiddels al verkocht dus dat grote lompe ding hoefde ik niet meer over na te denken. Eerst maar eens peilen of de katten hier wel welkom zijn!?

Na goedkeuring voor de katten werd het plannen om mijn lieve poezen hierheen te krijgen. Vliegtuig: hoe koop ik een katten-ticket? Mijn beste vriendin kwam met het geniale idee: moeten ze nog prikken en chips? Oja… Dus de lieve schat heeft voor mij de lokale dierenarts gebeld en gevraagd hoe en wat. Blijkt dat je je katten 6 weken van tevoren moet inenten tegen rabies, ze moeten een chip, een paspoort en daarna mogen ze vliegen. Alle afspraken gemaakt, mijn vriendin sprak zelf af met mijn ex om ze op te pikken voor hun trip naar de dokter en ik regelde vanaf hier de vliegtickets.

Even kort beschreven; als eerste vloog ik naar Nederland om nog wat van mijn spullen op te halen en de terugweg nam ik mijn vriendin mee. We hadden beiden 1 kat extra op ons ticket en zij kreeg dan weer een enkeltje terug naar Nederland. Zo konden we dus samen de katten meenemen en 2 dikke vette koffers met zoveel mogelijk kleding en spullen.

Nog steeds aan het wachten op reacties van mijn sollicitaties. Maar kan ik eigenlijk wel zomaar aan het werk hier? Moet ik een werkvergunning hebben? Ik heb jaren geleden wel een werkvergunning in Spanje moeten aanvragen en dat is toch ook een Europees land. Maar weer googlen.

Vergunningen en papieren

Een verblijfsvergunning heb ik niet nodig, want ik ben in de EU als Europeaan. Maar een werkvergunning is iets lastiger. De Immigratiedienst (Migrationsverket) zorgt dat je officieel toestemming (uppehållstillstand) krijgt om voor een langere tijd in Zweden te blijven. Daarmee kan je een sofinummer (personnummer) aanvragen en kan je dus werken (en belasting betalen, vinden ze fijn). Je kan dit doen als je van plan bent om langer dan een jaar in Zweden te blijven werken en wonen, als je dat korter wilt, kan je een tijdelijk sofinummer aanvragen. Op grond van onze samenwonende situatie (sambo) gaven ze me een sofinummer en was ik vanaf die datum dus ook sociaal verzekerd.

Personnummer.

Met je personnummer kan en mag je van alles. Een simkaartje kopen was niet mogelijk zonder dat nummer en ik was ook niet verzekerd. Uiteraard word je wel geholpen in het ziekenhuis als er wat is, maar je wil toch niet al die problemen met rekeningen e.d. Een pakketje ophalen omdat je wat via internet hebt besteld, of je spullen uit Nederland die opgestuurd zijn, daar vragen ze je legitimatie voor. Dus ik geef mijn Nederlandse Identiteitskaartje en dan kijken ze je toch even raar aan. Misschien toch maar een Zweedse aanvragen.

Identiteitsbewijs.

Je kan in Zweden gewoon een ID-kaartje aanvragen. Alles wat je nodig hebt is je personnummer, je uppehållstillstand (je krijgt een pasje van Migrationsverket) en je moet vooraf het bedrag van ongeveer € 40 hebben betaald voor het fysieke kaartje (let op – altijd betaalbewijsje meenemen!). Je gaat naar het bureau van Skatteverket (belastingdienst) om je foto te nemen, vingerafdrukken te geven en je krijgt je brief vanzelf thuis wanneer je het kaartje kan ophalen.

 

Bankrekening.

Met je personnummer kan je ook een bankrekening aanvragen. Dat is wel zo makkelijk als ze je salaris willen uitbetalen. De eerste maand heb ik dat bij mijn lief laten storten omdat ik nog geen eigen rekening had. Ik had de mazzel dat mijn personnummer beschikbaar was als bankrekeningnummer. Dus dat is een lang getal minder om te proberen te onthouden, heel makkelijk! Op het moment dat je je rekening opent, krijg je je pasje thuisgestuurd en deze kan je ook gebruiken als creditcard voor online aankopen. Je pas heeft namelijk de 16 cijfers die gelinkt staan met je bank, dus supermakkelijk aangezien steeds meer zaken alleen op creditcard aangekocht kunnen worden. En je bent meteen verzekerd op je aankopen. In Nederland moest dat allemaal apart en als je grotere bedragen wilde uitgeven (vliegtickets bijvoorbeeld) dan moest je eerst van je bank naar je creditcard-rekening storten.

Werken in Zweden

Na een paar sollicitatiegesprekken eindelijk aangenomen! Mijn gesprek ging in het Nederlands en het ging zo goed, dat ze me de volgende dag terugbelden om me de baan aan te bieden. Mijn werk hier houdt in dat ik bestaande klanten opbel om te vragen of ze een oogcontrole nodig hebben en dat dat nu tijdelijk gratis geregeld kon worden. Geen aansmeerpraktijken, geen oplichterij en je hoeft niet te verkopen, dus een ideale baan. Je mag de mensen echt iets gratis geven en dat voelt goed. Ook al hebben sommige mensen door de huiverigheid wat angst, of zijn juist heel asociaal en gillen en schreeuwen zo hard dat je vanzelf wel weer ophangt. Als ze je niet voor zijn. Maar dat hoort er allemaal bij.

In dit bedrijf, waar ze in Nederland brillen en lenzen verkopen via internet, werken verschillende nationaliteiten en het is ook geen probleem dat ik bijna geen Zweeds spreek of versta. Ik werk direct samen met Zweedse collega’s die dezelfde taken hebben als ik en zodoende leer ik van hun telefoongesprekken een hoop Zweedse woorden. We doen namelijk precies hetzelfde, maar dan in een andere taal. Geweldige tijd heb ik hier, het is echt heel gezellig, zeker met de Nederlandse klantenservice afdeling en ik wil hier ook echt niet weg. Helaas wordt er vanuit het hoofdkantoor besloten dat de bus die rondrijdt, waar ik de afspraken voor maak, te veel geld kost en dus geschrapt moet worden. Weg baan. Vreselijk!

Werkloos in Zweden.

Nu ik mijn baan ben verloren, stuur ik wat mailtjes naar vorige werkgevers waar ik (net) niet aangenomen was om te vragen of ze inmiddels weer iemand nodig hebben en na de laatste afwijzing ben ik me gaan melden bij het arbetsförmedlingen (vergelijkbaar met UWV).

Daar aangekomen en lang gewacht te hebben, helpt een adviseur me. Nou ja, hij spreekt eigenlijk alleen tegen mijn lief, die erbij was voor de vertaling en wij vroegen ons af of hij mij eigenlijk wel kon zien en of hij niet kon proberen aan mij zelf te vragen wat mijn leeftijd was.

Alle papieren en vragenlijsten had ik in de wachtzaal al ingevuld en nu vroeg hij alles opnieuw. Blijkt dat het systeem niet zo lekker werkt en hij dus niet kan zien wat ik net ingevuld heb. Met pijn en moeite weer alle vragen beantwoord en tenslotte vroeg hij wat voor werk ik wilde doen. Ik gaf aan dat niets te gek was voor mij, ik wil alles aannemen, ik zal niet kieskeurig zijn. Laat hij een lijst zien van ongeveer 300 bedrijven in heel Zweden waar ze verkopers zoeken, aangezien dat mijn vorige baan was. Ja leuk zei ik, maar als ik daar solliciteer zeggen ze nee, want ik spreek geen Zweeds. Ja, toch maar proberen zei hij doodleuk.

Ik gaf aan dat ik dan eerst meer Zweeds wilde leren en dat ik me aan wilde melden voor de voltijd-cursus SFI (Zweeds voor Immigranten). Wat de regels dan zijn, want zolang ik die cursus doe, kan ik niet werken, mag dat dan? Dit vroeg ik aan mijn adviseur en hij gaf het waanzinnige antwoord dat ik dat aan Arbetsförmedlingen moest vragen. Maar meneer, daar zitten we nu toch hier voor?! Van deze adviseur worden we dus niet wijzer, we ronden het gesprek af en gaan weg.

Na een paar weken moest ik weer terugkomen om mijn diploma’s en contracten persoonlijk te laten zien en dat werd dan verwerkt. In dit gesprek had ik een persoon die wat beter Engels sprak en gaf aan dat ik mijn tijd verdoe op deze manier. Met 4 maanden werkervaring in Zweden, bij één baas, had ik lang niet genoeg om maar ergens voor in aanmerking te komen, dus zinloze tijdverspilling zei hij letterlijk. Dus maar weer naar huis. Maar mijn papieren staan nu wel in het systeem geregistreerd, dus niet helemaal voor niets gereisd. Verder solliciteren dus.

Eerste 2 weken in Stockholm, Zweden

De eerste ochtend dat we wakker worden, is fantastisch! Heerlijk tegen elkaar aan geknuffeld bespreken we dat we eerst even gaan ontbijten om vervolgens de week te plannen. Zo lang voordat ik naar Zweden zou gaan hebben we beiden wel gefantaseerd over hoe het samen zou zijn en het is echt zo’n geweldig gevoel om te merken dat je ook echt een leuk stel bent samen!

Ik had aangegeven dat ik graag naar het Vasa museum wilde en graag een kasteel van binnen wilde bekijken, dus op naar de computer en plannen wanneer we dat het beste kunnen doen. Je moest voor het kasteel zo’n uur rijden, dus wel verstandig om even te checken van tevoren of het wel open is.

In de eerste week zijn we inderdaad naar beide bezienwaardigheden geweest en het was fantastisch! Deze dingen heb je niet in Nederland en op veel websites wordt aangeraden om ze te bezoeken wanneer je de kans hebt. Tijdens deze dagen eet je vooral buiten de deur, want alles is een stuk verder weg dan in Nederland, dus je hebt gewoon geen tijd om te koken. En ook geen zin in. smiley

In de tweede week van extreme kou (zo’n slordige -17 graden ’s avonds gemiddeld) zijn we onder andere gaan schaatsen in de stad. Ik heb wel vaker geschaatst, maar eigenlijk werd er van ¨die Hollander¨ verwacht om het echt niet te kunnen. Arrogantie kom ik niet tekort, dus hup, schaatsen aan mijn voeten en gaan! Het heeft heel lang geduurd voordat ik dan (onvermijdelijk) toch onderuit ging! Hard ook, beide knieën blauw! En daarna nog een keertje, maar ik herinnerde me op tijd dat dat zeer doet op je knieën, dus een buikschuiver wat prettiger aanvoelde. Al met al, maar 2 keer op je bek gaan tijdens anderhalf uur schaatsen terwijl je dat in geen jaren hebt gedaan vind ik toch wel een prestatie van mezelf.smiley

 

Aan het eind van de 2 weken kreeg ik sms-jes uit Nederland wanneer ik nou naar huis zou komen. Oeps, daar had ik even niet meer over nagedacht. Bijna blinde paniek sloeg toe; hoe ga ik dat doen, terug naar Nederland en dan? Waar ga ik wonen, hoe verloren zal ik me voelen als ik weet dat mijn vriend in Zweden woont en we niet eerder dan een jaar later pas weer bij elkaar kunnen zijn? Ik heb lang nagedacht over wat ik moest doen en heb besloten dat ik een lange afstands-relatie niet wil, dus ik moest nu gaan kiezen. Mijn lief stelde voor dat ik hier mocht blijven wonen, want hij zag het ook niet zitten om me weer uit te zwaaien op het vliegveld, niet wetend wanneer je elkaar weer zal zien.

2 Januari 2013

Vanavond vlieg ik naar Stockholm om mijn date te ontmoeten, heel spannend! Eigenlijk ken ik hem al heel lang en hebben we nooit andere gedachten over elkaar gehad dan alleen vriendschappelijk, maar dingen veranderen soms. Allebei hebben we het gevoel van een 16-jarige puber die een persoon heel erg leuk vind en heel graag vriend/vriendin wil zijn. Omdat je elkaar nog nooit in het echt hebt gezien is het wel eng, ook al heb je foto’s gezien van elkaar, het is toch anders in het echt. En dan komt er nog bij dat je helemaal met het vliegtuig moet omdat er zo’n afstand tussen jullie is. Een meid van 26 vliegt naar een ander land voor een date, is ze gek ofzo?! Heb ik vaak gehoord. Trek me er alleen niets van aan. smiley

 

Ik heb mijn koffer van de band gepakt, die megazwaar is omdat ik altijd veel te veel meeneem. Maar misschien blijf ik wel langer dan de geplande twee weken, dan ga ik al die extra kleren nog nodig hebben. Of wat nou als de wasmachine het niet zo lekker doet? Rare dingen schieten door mijn hoofd, maar nu eerst naar de uitgang en mijn prins op het witte paard ontmoeten, wauw wat spannend!

 

Ik volg de menigte naar de schuifdeuren en ik ben zo bang. Niet om wie of wat ik ga tegenkomen, maar of ik hem wel herken! Ik loop namelijk mijn eigen moeder nog voorbij op het vliegveld! Dit heb ik van tevoren ook maar opgebiecht om problemen te voorkomen of dat ik met de verkeerde vent meega. smiley

 

De schuifdeuren gaan open en… Geen twijfel over mogelijk, oogcontact wat niet meer loslaat en allebei hebben we de grootste grijns, echt liefde op het eerste gezicht! Natuurlijk moet ik eerst even struikelen over mijn koffer, of mijn voeten, weet ik veel wat. Veel te snel ren ik naar hem toe, we zeggen geloof ik eerst gedag maar alles om ons heen vervaagt en we staan een paar minuten lang schaamteloos te zoenen tussen alle mensen die opgewacht worden. Nadat we dat doorhebben vertrekken we toch maar naar de auto om naar huis te gaan. Zijn huis. Meteen al op je eerste date mee naar huis? Hmm.. Maarja, wat moet je anders?

 

Thuis aangekomen staan er talloze brandende kaarsjes (waarvan ik me soms nog steeds afvraag wie die heeft aangestoken) een doos bonbons en wordt me meteen een overheerlijke cappuccino aangeboden, welke gemaakt wordt met het apparaat dat eigenlijk voor mij gekocht is. Dat was een soort van stille hint; ¨ik drink geen koffie, maar jij wel, dus kom je koffie drinken bij me?¨ Zoiets was het.

 

Het was een hele romantische avond met veel gesprekken (Engels gesproken, anders begrijpen we elkaar niet) en veel geknuffel. Perfecter kon niet!